Eigenwijsheid vs Eigen Wijsheid

Eigenwijs. Koppig. Niet bereid te luisteren. Handelingen die we als negatief betitelen, als negatief ervaren - in 'de ander'. We kennen het allemaal, evenals de ergernis en frustratie die het gevolg zijn. Enig idee waarom?
De ander houdt ons een spiegel voor, en nog wel een waarin we liever niet willen kijken.

Want dit is wat er onderhuids speelt:
Meestal komt eigenwijs/koppig handelen voort uit angst - om iets te veranderen, op een andere manier te doen of te benaderen. Een mens is een gewoontedier, en verandering is onbekend en daarom vaak een beetje eng. Denk bijvoorbeeld aan een kind dat voor het eerst iets alleen aan een (onbekende) volwassene moet gaan vragen. "Ik durref niet..."
Ook is er vaak een fors stuk ego van onszelf mee gemoeid. Door de eigenwijsheid, koppigheid, 'doofheid' van de andere partij voelen we ons bedreigd, aangevallen in ons gevoel van eigenwaarde.

Sta even stil bij dit spiegelbeeld. De dingen waaraan je je ergert in de ander zijn doorgaans juist die dingen die in jou om aandacht vragen. Liefdevolle aandacht voor jeZelf is het uitgangspunt om verandering te bewerkstelligen. De verandering die je zo graag zou willen zien in de ander begint, hoe paradoxaal ook, in jou. Hoe jij omgaat met de buien, het humeur van anderen.
Wanneer je de ander kunt zien als dat bange kind, zul je veel milder reageren op diens handelwijze. En als je je realiseert dat je altijd veilig bent bij jeZelf, kan niemand je gevoel van eigenwaarde aantasten.

Maar hoe zit het nou met ZELF eigenwijs zijn? Wanneer je weet dat je ZELF tegen-beter-weten-in iets blijft doen op de oude manier?
Ook nu is angst het uitgangspunt. Accepteer dat je bang bent om je handelwijze te veranderen. Accepteer dat je bang bent voor het onbekende. Zie die angst onder ogen, erken dat hij er is. Bedank hem dan voor de les die hij je leert, en laat hem los. Stuur hem terug naar de Bron om te worden getransformeerd in positieve energie.

Wijsheid komt slechts mondjesmaat tot stand - denken we. Het is een verworvenheid waar we een hoop tijd voor nodig hebben ('oude mensen zijn wijs') en hard voor moeten werken of een moeilijk leven voor moeten doorstaan. Alleen door de inzichten die we op die manier verwerven worden we wijs.

Mis. Dit is helaas de gangbare opvatting van het oude 3-dimensionale referentiekader - en dat heeft afgedaan. De Waarheid is dat in ieders Hart een bron van Wijsheid te vinden is, die ligt te wachten om ont-dekt te worden. Het is simpel en makkelijk om die aan te boren; je hoeft slechts te luisteren naar de stem van je Hart en ernaar te handelen. Wanneer je dat eenmaal doet, is eigenwijsheid verleden tijd en leef je vanuit je Eigen Wijsheid.

Liefde, Licht en Wijsheid,
Alexa

Ikke! Ikke! Ikke!

VERBETER DE WERELD, BEGIN BIJ JEZELF.
Dit gezegde kennen we onderhand wel. Maar heb je enig idee hoe je dat moet aanpakken?
Kort en goed: zorg voor jezelf. Wees lief voor jezelf. HOU VAN JEZELF.

Houden van jeZELF heeft niets, maar dan ook totaal NIETS te maken met egoïsme. Het bekende 'ikke-ikke-ikke en de rest kan stikken' is egoïsme ten top, en heeft niets te maken met houden van jezelf. Daarentegen is ZelfLIEFDE, het oprecht houden van jeZelf, de hoogste uiting van liefde. Want hoe kun je ooit van een ander of de wereld houden, als je niet hebt geleerd om van jeZELF te houden?

Geluk zit in je. Vrede zit in je. Van alles voldoende hebben, zit in je. Waarheid? Zit in je. Alles wat je nodig hebt, zit in je. Leven in en vanuit je hart is het antwoord op de vraag HOE de wereld te verbeteren.

Daarom: Ikke! Ikke! Ikke! Begin bij je eigen Ikke - en de rest zal je vanzelf duidelijk worden.

Liefde, Licht en Wijsheid,
Alexa

Uitgesteld geluk

We doen het allemaal: uitstellen. Wachten met iets te doen of te zijn totdat... vul maar in. En hoe vaak we ook niet te horen hebben gekregen 'van uitstel komt afstel', het maakt niet uit. We stellen het - wat het ook mag zijn - uit tot het laatste moment. Dit geldt voor dingen waar we geen zin in hebben, een beetje bang voor zijn, of iets dat van onszelf niet mag.

Daarnet werd ik weer eens met mijn neus op de feiten gedrukt. Ik bedacht dat ik iets leuks wilde doen (voor MIJ, iets dat MIJ blij maakt), en betrapte mezelf erop dat ik direct daarop dacht: "maar eerst nog even dat (voor anderen)". En jawel hoor - ik ben weer bezig met uitstellen. Weg blij gevoel. 'Het mag niet.'

Nu ik dit voor mezelf heb ontdekt, kies ik ervoor om hiermee op te houden. Het betekent namelijk dat ik mezelf als minder belangrijk beschouw dan een ander en mezelf achteraan in de rij plaats. 

Omdat ik ervan overtuigd ben dat iedere verandering begint bij MIJ, maak ik NU ook BEWUST de KEUZE om niet langer door te gaan met uitstellen om me ZELF blij en gelukkig te voelen. Onze emoties zijn frequenties die we uitzenden als radiogolven, en die anderen oppikken door hun eigen 'antennes'. We zijn allemaal graag bij gelukkige mensen in de buurt, dus waarom zou ik niet ZELF zo'n 'gelukszender' zijn? 

"When mom's happy, everybody's happy", zeggen ze in het Engels. (Wanneer mama gelukkig is, is iedereen gelukkig.) Daarom ga ik nu iets doen voor MIJ, iets dat me blij maakt - en daarna komt de rest wel. Dan kan ik dat met een glimlach doen, omdat ik die blijdschap, dat geluksgevoel, bij me blijf dragen.

Liefde, Licht, en Blijdschap,
Alexa

Alles op zijn tijd

Daar heb je weer zo'n dooddoener: alles op zijn tijd. En toch...

Het is me al zo vaak overkomen dat wanneer ik ergens mee zit en het in gedachten maar loop te herkauwen, er iets gebeurt dat me opeens laat zien wat de oorzaak is van het geheel. Soms is het een spiritueel artikel, maar ook een losse opmerking van iemand die er helemaal niets mee van doen heeft kan voor zo'n AHA-moment zorgen.

Het heeft me doen inzien dat ik niets moet willen forceren; dat maakt de zaken alleen maar erger. Wanneer ik de rust en het vertrouwen kan opbrengen dat inderdaad 'alles op zijn tijd' komt, ik op de een of andere manier de oplossing naar me toetrek. Zo in de trant van 'wanneer de leerling er klaar voor is, komt de leraar vanzelf'. 

Liefde, Licht en Wijsheid (en vooral Vertrouwen),
Alexa

Nutteloos

We hebben allemaal wel eens een periode dat we ons nutteloos voelen. Het maakt niet uit wat we doen, het resultaat is niet wat we ervan verwachtten. En daar zit hem nou de kneep: we verwachten iets, en krijgen het niet, of iets anders. Nutteloos. Waardeloos. Verloren tijd.
Maar is dat wel zo? Het overkomt me steeds vaker dat ik begin te doorzien dat niets zomaar gebeurt. 'Zomaar' houdt in 'bij toeval' - maar dat bestaat niet. Toeval bestaat niet. Alles heeft een reden; alleen zie je die reden pas achteraf...

Goed, toeval bestaat niet. 'Nutteloos' bestaat dus ook niet. Ook al doorzien we op het moment zelf niet wat er echt gebeurt, wat er achter de hele situatie plaatsvindt is absoluut NIET nutteloos. Het is de manier van het Universum om ons iets duidelijk te maken, te laten leren. Zo heb ik geleerd om, wanneer het woord of het gevoel van nutteloos zijn, in me opkomt, even een stapje terug te doen en te proberen het hele plaatje te zien. 'The bigger picture' zogezegd.

Vaak is het een kwestie van oude dingen, denkbeelden, patronen enz. loslaten. Nutteloos? Echt niet! Want met alles dat je met Liefde loslaat, maak je ruimte voor betere dingen, denkbeelden en overtuigingen. Zie het dus als een zegen, en je zult er wel bij varen.

Liefde, Licht en Wijsheid,
Alexa 

Liefde vs LIEFDE

Het begrip liefde is de grootste misvatting aller tijden. Wanneer wij het hebben over liefde, bedoelen we de romantische soort, het ver-liefd zijn. Vaak zijn we ver-liefd op de Liefde, of in ieder geval op ons eigen idee van wat Liefde zou moeten zijn.
Liefde is naar ons idee iets dat buiten onszelf ligt, 'dat ons overkomt'. Iets dat we aan een paar anderen geven en van hen terug hopen te ontvangen. Maar helaas is dat lang niet altijd het geval, omdat we nooit hebben geleerd om van onsZelf te houden en niet beseffen wie en WAT WE IN ESSENTIE ZIJN.

Liefde is geen gevoel, maar een GEVOEL, een Beleving, een KRACHT. Het is de Kracht waaruit het hele Universum is ontstaan, de Kracht die ervoor zorgt dat wij er zijn en die alles bijeen houdt. De Kracht, de MACHT die ALLES omvat, ALLES IS. 

WIJ ZIJN LIEFDE

simpelweg omdat wij deel uitmaken van ALLES.

BESEF dat je LIEFDE BENT, VOEL de LIEFDE die je in essentie BENT, en de hele wereld verandert.

LIEFDE, Licht en Waarheid,
Alexa

Vertrouwen

Heb vertrouwen in jezelf. Het leven voert je altijd daarheen waar je het best op je plaats bent. Wees ervan verzekerd dat niets zomaar gebeurt; alles heeft een reden, al zie je die vaak pas achteraf.

Vertrouw erop dat je alles aankunt wat het leven je toebedeelt, en dat je altijd liefdevol wordt opgevangen als je eens mocht uitglijden.
Wees blij met nieuwe mogelijkheden, en vertrouw erop dat er alleen maar goeds op je pad komt.
Vertrouw op - en laat je leiden door - je gevoel, dan vergis je je nooit.

Liefde, Licht en Wijsheid,
Alexa

Liefde in actie

Het lijkt wel alsof er nu steeds meer kinderen zijn die 'anders' zijn. 'Anders' in de zin van 'niet standaard'. Je hoort steeds vaker van kinderen met bijvoorbeeld autisme, ADHD en andere 'gedragsstoornissen'. Mijn jongste 2 zoons hebben hier blijkbaar ook iets van meegekregen, dus ik begrijp de ouders en leerkrachten die (moeten) omgaan met deze kinderen heel erg goed. 

Als moeder ga je je afvragen waar het vandaan komt, wat je eraan doen kunt, hoe je ermee omgaat, waar je hulp kunt vinden, en meer van dat soort dingen. Soms draai je in kringetjes rond en word je van het kastje naar de muur gestuurd. Lijkt het een uitzichtloze situatie. 

Wij als volwassenen zitten nog vaak vast in oude patronen, en dan met name die van 'opvoeden'. We proberen onze kinderen alles te leren wat we zelf hebben geleerd, en ze de juiste normen en waarden mee te geven  Alles om er maar goede mensen en medeburgers van te maken.

Maar heb je je ooit afgevraagd of je misschien ZELF iets kunt LEREN van zo'n kind?

Dit was voor mij een echte eye-opener. 
Toen ik me ging afvragen wat ik kon LEREN van mijn zoons en de hele interactie binnen het gezin, kwam ik dit tegen: 

LOVE IS THE ANSWER, NO MATTER THE QUESTION.
(Liefde is het antwoord; het maakt niet uit wat de vraag is.)

Voor mij was het een kwestie van geduld hebben, heel veel geduld (soms moet het zelfs uit je tenen komen), en je vooral NIET kwaad laten maken, maar liefdevol reageren. Liefde in actie.

Liefde straal je uit, en je hebt vaak geen idee hoeveel gevolgen dat heeft. Leven in en doen vanuit je hart, je gevoel volgen. Bereid zijn om ook in 'moeilijke' kinderen en volwassenen de Goddelijke Vonk te zien. We zijn allemaal zoveel meer dan we op het eerste gezicht lijken te zijn.

Dus: Namaste, 'moeilijke' kinderen. Ik probeer om Liefde in actie te zijn, en merk dat akelige situaties steeds sneller opgelost worden naarmate ikZELF hierin meer ervaring krijg.

Liefde, Licht en Waarheid,
Alexa

Namaste

Namaste... heb je er ooit bij stilgestaan wat dat betekent?
"De Goddelijke Vonk in mij groet de Goddelijke Vonk in jou."

Denk daar maar eens goed over na. 
Goddelijke. Vonk.


We zijn zo oneindig veel meer dan we kunnen waarnemen met onze menselijke 5 zintuigen.
We zijn ook zoveel machtiger dan we kunnen bevatten met ons menselijk brein.
En we staan op de drempel van dat allemaal te ontdekken - iedereen, niemand uitgezonderd!

Daarom: namaste!


Liefde, Licht en Waarheid,
Alexa

"Holodeck: OFF"

Wie ooit gekeken heeft naar Star Trek, begrijpt wat ik bedoel met "Holodeck: OFF". In de latere series was er op de Enterprise een ruimte waar de bemanningsleden zich konden ontspannen op de manier die ze wensten door een bepaald programma te activeren. Het startcommando was: "Holodeck: ON". 
Daarna zorgde de scheepscomputer ervoor dat de planeet van keuze, de omgeving, de mensen/aliens, kortom de hele mikmak, als hologram in drie-dimensionale werkelijkheid werd gecreëerd en beleefd kon worden. 
Wanneer de bemanningsleden tussentijds, dus voordat de hun toegemeten tijd was verstreken, terugmoesten naar de werkelijkheid van hun eigen leven, deden ze dat met het commando: "Holodeck: OFF". 

Stel je nu eens voor dat je dat kon doen met je eigen leven. Om te beginnen zou je moeten bepalen welk programma je zou willen beleven; ben je bijvoorbeeld een man of een vrouw? Een atleet, musicus, schilder, bankdirecteur, manusje-van-alles, schoenmaker, danseres? Wanneer je dat eenmaal weet, ga je verder: waar, hoe en met wie zou je dat programma willen beleven? Tenslotte leven we niet alleen, dus er zullen andere mensen om je heen zijn. Vul je nieuwe leven in zoals je dat wenst, en kleur het plaatje zo volledig mogelijk in.
DROOM dat nieuwe leven. Schrijf je programma als het draaiboek van de allermooiste film die je je maar kunt voorstellen.
Wanneer het programma klaar is, hoef je het alleen nog maar te uploaden in de scheepscomputer, naar de ontspanningsruimte te gaan en te zeggen: "Holodeck: ON". 

Mooi hè, zo'n droom.
Het wordt alleen andere koek wanneer je je realiseert dat dat precies is wat je hebt gedaan voordat je hier kwam, in DIT leven. Dan ga je je wellicht afvragen: 'Hoe heb ik ooit zo stom kunnen zijn om ...' Of: 'Ja maar, DAT heb ik toch nooit gewild?!' En meer van dat fraais. 
Want laat DIT leven, DIT programma dat je beleeft, nou precies zijn wat je ZELF hebt geschreven en geupload naar je eigen interne scheepscomputer oftewel JE EIGEN DENKEN.

Nu is het niet mogelijk om tussentijds, dus voordat het programma is 'afgelopen' (en je je tijd hier, op dit ondermaanse 'holodeck' gehad hebt) even te pauzeren. Ons leven heeft geen pauzeknop die je naar believen kunt aan- en uitschakelen. Wat je echter wèl kunt doen, is gaandeweg het programma HERSCHRIJVEN.

Dat kan wat lastig zijn, en dan met name omdat we onszelf zodanig geprogrammeerd hebben dat we beter weten wat we NIET willen, dan wat we WEL willen. En toch hoeft dat niet moeilijk te zijn. Moeder Theresa bijvoorbeeld had uitstekend door hoe het werkt; zo weigerde ze pertinent om mee te doen aan een anti-oorlogsdemonstratie. "Roep me maar voor een vredesdemonstratie." 

Het lijkt niet alleen simpel, dat is het ook. Gebruik geen woorden/gevoelens als anti, tegen, niet enz., maar vervang die door hun positieve tegenhangers. Ben je anti-oorlog? Dan ben je dus pro-vrede. Anti-ruzie? Pro-communicatie. Anti-zus-en-zo? Pro-dit-en-dat. Kost misschien wat moeite om de juiste bewoordingen te vinden, maar ze zijn er - en anders omschrijf je het. Maar MAAK dat nieuwe draaiboek! 

Wanneer je je eigen programma, je eigen leven gaat herschrijven, doe dat dan met Liefde en Respect in je hart - voor jezelf, je medemensen, de Aarde, het Leven Zelf. Luister naar je Intuïtie en handel daarnaar. Naarmate je meer ervaring krijgt in het 'omprogrammeren', zul je sneller resultaten zien en meer zelfvertrouwen krijgen. JE KUNT HET. En dan weet je ook dat, wanneer straks je tijd hier om is, je met een gerust hart en een glimlach kunt zeggen: "Holodeck: OFF."

Vrede, Liefde en Licht,

Alexa

Dood?! Waaróm in 's hemelsnaam?

Mijn vriendin vertelde me laatst dat er nog een broertje was geweest voordat zijzelf werd geboren. Het kindje heeft uiteindelijk maar heel kort geleefd, en haar ouders hebben er nog steeds verdriet van hoe de zaak is gelopen. Tijdens de zwangerschap had haar moeder al zoiets van 'het zit niet lekker, er is iets niet in de haak', maar daar werd door de medische stand niet op gereageerd. Om een lang verhaal kort te maken: na het overlijden van de baby is de hele procedure in het ziekenhuis tegen het licht gehouden en zijn er een heleboel veranderingen doorgevoerd. Zo is het onder andere aan DIT kindje te danken dat het nu heel normaal is dat iedere zwangere vrouw in Nederland minstens één echo krijgt! 

Om de woorden van mijn vriendin te gebruiken: "Hoe verdrietig het ook is dat hij maar zo kort heeft geleefd, ik ben hem dankbaar dat hij er is geweest. Want dankzij hem heb ik nu wel een paar gezonde kinderen!"

Deze week zijn we opgeschrikt door de dood van een grensrechter in het amateur-voetbal. Omdat mijn zoon ook speelt bij de bewuste vereniging, kwam dit bericht hier in huis misschien nog wel harder aan dan bij de rest van de wereld. 
Zinloos geweld is nog steeds voorpagina nieuws, en iedereen spreekt er schande van. Het ís ook ongelooflijk, en het ís ook niet goed te praten - op geen enkele manier. Maar hoe krom het ook mag klinken, ik ben de overledene dankbaar. Nu is dan eindelijk het moment gekomen waarop mensen zeggen: "GENOEG! Tot hier en NIET VERDER!"
Zijn dood is het keerpunt. 

In meditatie heb ik zijn familieleden liefde en medeleven gezonden, positieve vibraties om ze te helpen het verlies te verwerken. Verder heb ik hem bedankt, dat hij dit voor ons gedaan heeft. En geloof me, op dat moment was het alsof ik omarmd werd en een knuffel kreeg van een engel, bij gebrek aan een betere omschrijving. Ik werd omringd door Liefde, en ik hoorde heel duidelijk: "Je hebt het begrepen." 

Ook heb ik de daders vergeven; ik ben blij niet in de schoenen van de rechter te hoeven staan straks. Naar mijn mening is iedereen zijn eigen, strengste rechter. Tenslotte word je iedere dag met jezelf geconfronteerd in de spiegel.
Dus noem me een ketter, een idioot of wat dan ook, maar dit InZicht moest ik met jullie delen.

Tot slot nog een link naar Liefdevol Leven: 3 Simpele Oefeningen. Lees het, en doe er je voordeel mee.

Vrede, Liefde en Licht,
Alexa

Wie ben ik?

Er zijn vele antwoorden mogelijk op de vraag 'Wie ben ik?' Ten eerste is daar natuurlijk je naam, en verder uitbreidingen als 'de vrouw van' of welk ander etiketje maar voorhanden is.
Dit zijn allemaal dingen waarvan we het idee hebben dat die ons identificeren. Maar zegt dat nou iets over wie ik BEN? 

Laatst had ik met een vriendin een gesprek over taal. Onze nederlandse taal is vergeven van de amerikanismen, maar afgezien daarvan is het nog steeds zo dat de manier waarop jij die taal spreekt, jou identificeert als 'Utrechtenaar', 'Limburger', 'Hagenees' enz. enz. Kortom: of je nou een 'officieel' dialect spreekt of 'alleen maar' je woorden uitspreekt op de manier die bij jou in de regio/stad wordt gebruikt, je identificeert jezelf daarmee als zijnde 'afkomstig uit'. Maar zegt dat iets over wie JIJ BENT?
Heb je er ooit bij stilgestaan dat een taal op zich niets betekent? Het is een manier van communiceren, meer niet. Het identificeert je misschien, maar wanneer je het rijtje Amsterdammer - Nederlander - Europeaan - Wereldburger afgegaan bent, wat vertelt het dan helemaal over JOU als persoon?
Als je alle etiketjes weghaalt, dingen als 'de vader van' of 'Venezolaan' om maar een paar dwarsstraten te noemen, hou je mensen over. Allemaal MENSEN, die dingen gemeen hebben en dingen waarin ze verschillen. Maar WAT is het nou dat mij tot MIJ maakt, en jou tot JOU? Hoe definieer jij jeZELF? Wat is jouw ESSENTIE?
Hmmm...

Het bleef maar malen in mijn hoofd, en uiteindelijk heb ik de begrippen maar opgezocht: 
identificeren: zich herkennen in, zich vereenzelvigen met
identiteit: eigen karakter
definiëren: nauwkeurig bepalen met woorden
essentie: wezen, kern (van een zaak)

Eerlijk gezegd moest ik er het mijne van hebben, en heb het dan ook gevraagd tijdens een meditatie. Het antwoord was verrassend...

Taal en dat soort dingen zijn opgeworpen om de mensheid onderling te scheiden, als deel van de 'Verdeel en Heers'-politiek die gedurende millennia de standaard was onder de Mensheid. Elke taal heeft ook zijn beperkingen; je moet al minstens 5 verschillende moderne talen vloeiend beheersen om bepaalde dingen echt uit te kunnen leggen aan anderen, zodat die de nuances en gevoelswaarden van sommige begrippen kunnen vatten zoals jij ze bedoelt. Daarom zal 'taal' zoals wij die kennen uiteindelijk ook verdwijnen, om plaats te maken voor een manier van communiceren die veelomvattender is, meer op het gevoel gericht. 

Wij als personen worden herkend aan hetgeen we de wereld in sturen, dat is wat ons IK definieert. Onze UNIEKheid is onze vibratie, onze energie, onze 'energetische handtekening'. We zullen altijd uniek zijn en blijven, maar niet apart: we zijn ook een deel van de EENheid, het Collectief. Slechts wanneer we als EENheid opereren, dus SAMENwerken als Mensheid ALS GEHEEL, kunnen we bereiken wat het beste is voor ALLEN. Onze vibratie is de uiting van onze essentie, ons wezen. En ons wezen, onze KERN, is LIEFDE. LIEFDE IS. LIEFDE BESTAAT. Het is geen gevoel dat buiten ons staat, WIJ ZIJN LIEFDE.
Liefde is een KRACHT, en wij sturen die aan met onze INTENTIE, onze wens. Niet wat we denken, maar wat we VOELEN is onze intentie, en daarmee sturen we de LIEFDE aan, die de SCHEPPENDE KRACHT is. WIJ ZIJN LIEFDE. En naarmate we meer negatieve dingen loslaten, verhoogt onze trilling en zijn we beter in staat om die Liefde ook om ons heen te verspreiden, en gezamenlijk een betere toekomst te creëren.

Ik moest dit echt even laten bezinken. Het is me nogal wat! Maar het verklaart veel, al was het alleen maar waarom je je bij de één wel op je gemak voelt en bij de ander niet. Wij mensen zijn vleesgeworden LIEFDE.
Stof tot nadenken heet dat. Maar eigenlijk is het 'een concept om te doorVOELEN'.

Vrede, Liefde en Licht,
Alexa

Diepste angst - 2: Verwerken en Loslaten

In het vorige artikel heb ik beschreven wat mijn diepste angst was, het diepst weggestopte probleem, de 'kapstok' waar alle toestanden en ervaringen aan opgehangen waren. Toen dat eenmaal duidelijk was, had ik een beetje het gevoel tegen een betonnen muur op te lopen. Want je weet dan wel wat er aan de hand is, maar hoe ga je nu verder?
Ik las om de haverklap 'release your core fear by processing it through the heart'. Laat je diepste angst los door hem te verwerken met je hart. Over cryptisch gesproken! 
Hoe moest ik me dat in vredesnaam voorstellen?

Al jaren volg ik mijn intuïtie, en die bleef maar zeggen: 'Ga naar binnen'. 
Met frisse tegenzin (jezelf tegenkomen is nooit leuk) heb ik dat toen maar gedaan.
Ik ben rustig gaan zitten, heb mezelf geconcentreerd op de lichte plek in mijn hart en heb gevraagd wat ik moest doen om dit probleem op te lossen.
Dit is wat er gebeurde.

Ik zag een strandje met links de zee en rechts een enorme rotswand, met daarin een stel gigantische, gebeeldhouwde stenen deuren; een soort grote poort. Er was een tovenaar, echt een machtige magiër, die probeerde ze open te krijgen met geweld: dynamiet, zelfs een tsunami - maar niets werkte. Toen was er opeens een vrouw, een klein, frêle figuurtje in een zilvergrijze lange jurk met licht op haar voorhoofd. (Ik realiseerde me dat ik zowel de tovenaar als de vrouw was.) Ze zei hem, heel rustig, dat het zo niet werkte en liep naar de poort toe. Ze legde haar linkerhand op haar hart en haar rechterhand op de poort en zei: 'Geef maar, laat je pijn maar gaan.' Ik WIST dat ik - als dat kleine, tere vrouwtje - de macht had om die enorme poort open te krijgen, simpelweg door de kracht van Liefde en Mededogen. De tovenaar vervaagde, en ja, de poort liet zijn verdriet en pijn los - die ik voelde in mijn hart en kon verwerken.
Het duurde een poosje (oh, de pijn...), maar uiteindelijk was het gedaan en zie, de poort zwaaide open. Deuren van wel een halve meter dik, en ik verwachtte geknars en gekraak te horen, maar het was doodstil.

Achter de poort bleek een enorm gewelf te zitten, en daaruit kwam een kind. Een prachtig meisje in een glanzende regenboogkleurige prinsessenjurk, dat op me toekwam en me begroette met: 'Ik zou je graag een knuffel willen geven, maar ik ben vies en wil je mooie jurk niet vuil maken.' En er was nergens op of aan haar ook maar een vlekje te bekennen!
We gingen op zoek naar een spiegel, zodat ik haar kon laten zien hoe mooi ze was, maar er was niets te vinden, alleen lege frames. Ik haalde ergens vanachter mijn rug opeens een spiegel vandaan en liet haar zien dat ze zo schoon en mooi was als pasgevallen sneeuw. Toen ze besefte dat ZIJ dat spiegelbeeld was, keek ze me aan en vroeg verlegen: 'Heb je ook zo'n kleurige spijkerbroek voor me?' Ik moest lachen, en in een oogwenk was de jurk verwisseld voor spijkerbroek, T-shirt en gympen. Ze gaf me een dikke knuffel; ik liet haar los en ze huppelde naar buiten om te spelen.

Ik bleef achter in het gewelf, draaide me om en keek naar buiten over de zee. Ik liep naar de drempel en stak mijn armen omhoog in een uitbarsting van dankbaarheid, maar had het gevoel dat ik 'leeg' was. Waar eerst mijn hart had gezeten, was een leegte. Hoe kon ik die vullen? En waarmee?

Vrede, Liefde en Licht,
Alexa

Diepste angst - 1: Lokaliseren

De (engelstalige) spirituele blogs die ik volg hebben het al een poos gehad over 'NU is de tijd om je 'core fear', je diepste angst, los te laten.' 
Nou wist ik al een tijdje dat ik voor een groot deel geregeerd werd door angst, maar wat de ergste daarvan zou zijn - geen idee. En dat is logisch, want je 'diepste angst' zit ook het diepst begraven in je onderbewuste. 
Wanneer je het plaatje ondersteboven houdt, wordt het misschien wat duidelijker. Je diepste angst is de kapstok waaraan al je andere angsten en problemen zijn opgehangen.
Oi...

Zo lang als ik me kan herinneren heb ik, eerst als meisje en later als vrouw, problemen gehad met mannen. 
Mijn vader was al oud toen ik geboren werd, en hij was een nogal autoritaire, dominante figuur heb ik achteraf begrepen (hij stierf toen ik 2 jaar oud was). Ook heeft hij mij behandeld op een manier die tegenwoordig simpelweg als 'kindermishandeling' te boek staat. 
Rond mijn 15e kreeg ik een stiefvader, die dezelfde trekjes vertoonde, maar daarbij ook de gewoonte had om anderen te kleineren en naar beneden te trappen. 
Ik was 18 toen ik het huis uitging, maar had me tegen die tijd al gedrag aangemeten dat je kunt omschrijven als 'willen behagen'; ik deed van alles om het anderen, en dan met name mannen, naar de zin te maken. Ik cijferde mezelf weg en stelde altijd wensen/comfort van een ander voorop. Dit soort gedrag werkt op den duur destructief, omdat je alleen maar 'naar buiten kijkt' en voorbijgaat aan wat er binnenin jezelf aan behoeftes leven.
Ik werd zwanger, en het was een geval van 'wie het krijgt mag het houden'. De vader heeft altijd ontkend dat de jongens (ja, het werd ook nog eens een tweeling) van hem zouden zijn.
Relaties waren gedoemd te mislukken omdat ik niet verwachtte een gezonde relatie te kunnen aangaan, laat staan die op te bouwen en uit te bouwen. Ik plaatste mezelf nog altijd in die ondergeschikte rol.
Op mijn 41e ben ik dan toch getrouwd, en heb er nog een paar zoons bijgekregen. Jep, in totaal 4 jongens - en een man die zich nog vaak als een kind kan gedragen.

Ik kan nog wel een uur doorgaan met jeremiëren, maar ik heb het bovenstaande alleen verteld om mijn diepste angst in context te plaatsen. Nu ben ik dan eindelijk zover dat ik zie waarom ik gezegend ben met zoveel 'mannen' (van alle leeftijden) om me heen. Ik moest LEREN.
Leren om in te zien en te doorzien welk gedrag ik vertoonde, en waarom.
Ze hebben me allemaal vaak tot wanhoop gedreven, en dan met name omdat ze niet luisterden naar wat ik zei. Ze hóórden me niet eens! Maar waaróm dan toch?!

Ik vond dat ik 'er niet mocht zijn' omdat ik aan alle kanten tekortschoot. Dat ik geen recht van bestaan had. En wie niet bestaat, wordt ook niet gehoord.
Mijn vader wilde een zoon en heeft zijn teleurstelling bij mijn geboorte duidelijk laten merken. Mijn stiefvader kon er niet tegen dat ik intelligenter was dan hij. Ik had vriendjes die zich óf als een bullebak gedroegen (omdat ik me opstelde als deurmat kwamen ze ermee weg), óf verzorgd wilden worden. Mijn overtuiging was echt: IK MAG ER NIET ZIJN (als vrouw). Gevolg: een minderwaardigheidscomplex van gigantische afmetingen.

Het heeft me jaren gekost om dit hele plaatje duidelijk te krijgen. Nu ik het dan eindelijk in kaart heb gebracht, blijft de vraag: hoe kom ik er vanaf? Ik wil dit niet langer!
Eerdergenoemde blogs spraken dan van 'processing through the heart' oftewel het verwerken met je hart. Maar hoe doe je zoiets?

Vrede. Liefde en Licht,
Alexa

Overgangsperiode

Tussen de oude tijd en de nieuwe tijd is er een overgangsperiode, en daar zitten we nu middenin. Deze overgangsperiode heeft alles te maken met energie. De vibratie van de Aarde die verhoogd wordt (zie mijn artikel Evolutie 1) en alle effecten daarvan op ons mensen, zou je kunnen vergelijken met wanneer je met je auto door de wasstraat gaat: zeep wordt erop gespoten, het water komt van alle kanten op je af, en de automatische borstels beginnen je te bewerken. Je kunt er niet halverwege uit wanneer je een beetje bang wordt. Je hebt gekozen voor het geheel, met alle toeters en bellen, dus je moet blijven zitten terwijl je (auto) een grondige was- en spoelbeurt krijgt. Daarna komen de hete lucht en de drogers, die alle druppels verwijderen en je mooi en glanzend maken. Je wacht op het groene licht, en dan ga je weer op weg - een schoner, zuiverder, schitterender versie van je vroegere zelf.

We voelen ons af en toe alsof we door de mangel gehaald worden, en dat kan voor sommigen beangstigend zijn, maar wanneer je weet dat het leven er uiteindelijk alleen maar beter op wordt, dan zucht je maar eens diep en gaat weer verder. 

Deze overgangsperiode is de tijd dat alles wat verborgen was aan het licht komt. Het moet ook aan het licht komen, op dezelfde manier waarop alles dat onder een tapijt ligt ont-dekt wordt wanneer je een kamer opnieuw gaat stofferen. Net als met alle andere dingen (onder welk tapijt dan ook), is dat wat je ziet en ont-dekt niet altijd even leuk of mooi, maar gelukkig heb je gekeken  - want nu kun je het opvegen, weggooien en de vloer eens goed schoonmaken.

Ook onze persoonlijke waarheden komen nu aan het licht. We worden geconfronteerd met dingen in onszelf, en we ont-dekken ideeën, dogma's, 'leringen' en beperkingen die al jaren binnenin ons aanwezig zijn. Dingen waar we ons niet eerder van bewust waren, maar die ten grondslag liggen aan wie we nu zijn. Het is een periode om die zaken eens 'tegen het licht te houden' en te bepalen of we ze nog steeds als waarheid ervaren.

De verhoogde vibratie van de Aarde heeft een enorme impact op ons bewustzijn. Ons slapend DNA wordt geactiveerd, waardoor we een meer uitgebreid bewustZijn ervaren. 
Dit uitgebreider bewustZijn zal een omslagpunt zijn in onze evolutie. Een toename in bewustZijn betekent in dit geval dat we het leven wakker(der) en bewust(er) zullen beleven en betere keuzes zullen maken, in het belang van allen in plaats van het individu. 
We beginnen een nieuw hoofdstuk in de geschiedenis van de mensheid te schrijven. Een nieuw hoofdstuk, gebouwd op nieuwe pijlers van waarheid, openheid, samenwerking, groter en hoger bewustZijn, waarbij liefde en respect voor alle levende wezens, inclusief onze planeet, de basis is.

Vrede, Liefde en Licht,
Alexa

Verbondenheid

Dit artikel heb ik zo'n 1½ jaar geleden geschreven voor een vorig blog, maar nooit gepubliceerd. Nu is blijkbaar de tijd aangebroken dat het alsnog de wereld ingaat.

Heb jij dat nou ook, dat het net is alsof er een soort van verschuiving plaatsvindt in met wie je je verbonden voelt? Dat sommige mensen waar je al jaren mee omgaat 'opeens' uit je leven verdwijnen? Dat het contact met bepaalde kennissen in hoog tempo verwatert - maar dat er 'opeens' anderen zijn met wie het klikt en je je verbonden voelt? Gefeliciteerd, je bent dus de enige niet.

Mogelijk ben je je bewust van de veranderingen die plaatsvinden en in steeds hoger tempo voortgaan. Je kunt het allemaal niet meer bijbenen, het gaat te snel voor je. Je voelt je angstig en rusteloos, maar weet niet precies waarom of wat er nou de oorzaak van kan zijn. Of je hebt opeens allemaal vage klachten, symptomen die geen duidelijk beeld geven van wat je nou mankeert.  Soms is dat iets om bang van te worden.

Maar wanneer je, zoals ik, ervan overtuigd bent dat dingen gebeuren met een reden, dan valt er een stuk stress weg. Je weet dat toeval niet bestaat, en dat er blijkbaar iets is dat moet plaatsvinden om je iets duidelijk te maken. Of de weg vrij te maken voor iets/iemand anders dat beter bij je past. Helaas zijn we geen helderzienden (nee, ik ook niet) en kunnen we dus pas achteraf zeggen: oh, dus dát was het... 

Laat me je geruststellen: er is een oplossing voor het probleem. Ga er eens even een paar minuutjes voor zitten en bedenk bij jezelf wat JIJ het belangrijkst vindt in dit leven. Doe je ogen dicht, zodat je niet afgeleid wordt. WAT is VOOR JOU nu ècht BELANGRIJK? Geld? Je huis? Je auto? Je nieuwe garderobe? Of zijn het de mensen om je heen? Je huisdieren? Je gezondheid? De natuur? Waar hou je van? 

Even terzijde: stel je voor dat we hier zo'n enorme financiële crisis of natuurramp zouden krijgen, dat je in één klap alles kwijt zou zijn: je spaargeld, je huis, je auto, je garderobe - alles. Echt een 'worst case scenario'. 
Wat blijft er over? Iedereen zit opeens in hetzelfde schuitje. Denk je dat er dan geen andere regels zullen gelden, nu er ineens geen verschil meer is tussen Jan Modaal en Meneer de Directeur? Dan worden mensen ineens weer ingeschat op hun talenten, hun kennis en vaardigheden. Dan is hun MENS-ZIJN weer belangrijk, en juist níét hun rijkdom of status. 

Goed, wat vind ik nou belangrijk. Ik heb geen hoge pet op van financiële rijkdom en de daarmee gepaard gaande status. Daarentegen ben ik zéér gesteld op MENSELIJKE rijkdom. Dat mag je dan geen status geven in de ogen van anderen, maar dat interesseert me hoegenaamd niets. Ik omring me het liefst met hen die mij dierbaar zijn, mensen waarmee ik een 'klik' heb. Ook dat verschuift, en het contact is ook niet altijd fysiek (denk maar aan het internet), maar dat gevoel van verbondenheid is er wèl. Altijd. 

Wat er ook altijd is, en wederzijds, is de waardering voor de ander en de (onbewuste) wil om te helpen. Je steentje bij te dragen, het leven voor de ander wat makkelijker te maken. Dat gevoel is heel vaak niet eens aan de oppervlakte aanwezig, maar als je later terugkijkt op een gesprek of ontmoeting, dan zie je duidelijk dat het er toch was. 

Op de een of andere manier weten mensen van goede wil elkaar altijd te vinden, en precies datgene te zeggen en/of te doen wat de ander nodig heeft.

Ik wens je toe dat je je verbonden voelt met vele anderen van goede wil - daar wordt de wereld alleen maar rijker van.

Vrede, Liefde en Licht,
Alexa

Angst

Angst: een donkere kamer waarin
negatieven worden ontwikkeld. 

Deze uitspraak kwam ik tegen terwijl ik op zoek was naar wat mooie afbeeldingen om bij een artikel te plaatsen. Het bleef me bij, omdat het zo'n prachtige beeldspraak is. 
Ga maar na: het donker, helemaal een donkere kamer zonder enige verlichting, ervaren we vaak als beangstigend. Eigenlijk is dat angst voor het onbekende, want wat we niet zien of anderszins kunnen waarnemen met onze zintuigen, daarvan weten we niet hoe we erop moeten reageren. 

We stellen ons voor dat er 'enge dingen' zijn, spoken die ons achterna zitten, spinnen die over ons heen kruipen, enz. Negatieven die worden ontwikkeld. 

Maar wat zegt dit beeld ons nou precies? Dat we bang zijn voor/in het donker? Mmm... niet helemaal. Het vertelt ons dat we bang zijn - voor iets. Het maakt niet zozeer uit wat dat 'iets' is, wel dat we het gevoel hebben er niet tegen opgewassen te zijn. Angst houdt ons gevangen. 
Het ergst is nog, dat het angst is van eigen makelij - want jij bent de enige die in jouw geest leeft. JIJ bent degene die zich die dingen voorstelt!

En dan kom je het volgende tegen:

De mens is vrij op het moment dat hij dat wenst te zijn. - Voltaire

Met andere woorden: als je je voorstelt dat je vrij bent, dan ben je dat ook.
Wanneer je dat eens goed tot je laat doordringen, begrijp je dat je ALTIJD de keuze hebt: bang zijn, of vrij van angst door het leven gaan. Om een bijbelse uitlating te verdraaien: kiest dus heden hoe gij leven zult.

Vrede, Liefde en Licht,
Alexa

Perfect is voor de hemel

Jaren geleden, tijdens een verkoop-training die ik volgde, werd erop gehamerd dat je moest leren van fouten. Het liefst van die van anderen, 'omdat die een stuk goedkoper zijn dan je eigen fouten.' De docent herhaalde echter ook dat het geen doodzonde is om fouten te maken, want 'perfect is voor de hemel'. 
Levenswijsheid verpakt in een paar woorden. 

Mijn zoon van 10 heeft een gevoel voor perfectionisme waar je U tegen zegt. 'Niks mis mee', denk je misschien, maar het zorgt er wel voor dat hij vindt in alles wat hij aanpakt de beste te moeten zijn, of het nu iets nieuws is of niet. 

En dat is nu eenmaal onmogelijk, omdat hij ten eerste nog een kind is, ten tweede perfectie in iets slechts door veel oefening wordt bereikt, en ten derde: hij is een MENS. En MENSEN zijn per definitie NIET PERFECT.

In ieder geval ben ik er nooit een tegengekomen die dat wel was. 
Een gevoel van perfect te moeten zijn, kan enorm veel schade doen. Ga maar na: je bent nooit perfect, dus in eigen ogen niet goed genoeg, wat een ander er ook van mag vinden. JIJ voelt je niet goed genoeg, dus onwaardig. Dat je het niet waard bent om goede, positieve dingen te ontvangen of te ervaren. Je zit gevangen in een negatieve, naar beneden gerichte spiraal van jezelf beoordelen, veroordelen en straffen. Verdriet is het resultaat.

Het is niet makkelijk om perfectionisme te laten varen, maar wel mogelijk. 
Kijk eens hoe je bent naar anderen toe; een stuk milder dan voor jezelf! Die ander is geen beter mens dan jij; hij/zij maakt ook fouten, en die kun je toch ook door de vingers zien en/of vergeven?! Stop met jezelf zo negatief te beoordelen. Waarom zou je jury, rechter en beul zijn VOOR JEZELF?
Wanneer je leert om jezelf (meer) te waarderen, ben je hard op weg om een volwaardig mens te worden. In al zijn facetten, als een diamant tijdens het slijpen. Dat gaat vlakje voor vlakje. Wij zijn ook zo; ieder ding in onszelf waarmee we bezig gaan om te veranderen of te overwinnen, voegt een facet toe aan ons mensZIJN. 

Ik heb niet de illusie om ooit een 'perfect geslepen briljant' te zullen zijn. Want wat wil dat nou helemaal zeggen, perfect? Volmaakt. Af. Valt niets meer aan te verbeteren. Het toppunt van ... vul maar in. 

Saai hoor.
Statisch ook, want er is geen vooruitgang meer mogelijk. Perfect is een eindpunt.

En daar zit hem nou net de kneep: een mens is een dynamisch geheel, altijd in beweging, zowel fysiek als mentaal en spiritueel. We zijn goddank nooit uit-geëvolueerd, we gaan nog altijd voort. Er valt altijd wat te leren, iedere dag opnieuw. Te ervaren, nieuwe inzichten te verwerven, te voelen, te genieten, lief te hebben.

Wees blij en dankbaar dat je een mens bent. En streef niet naar perfectie, maar naar een volwaardig MENS te zijn.

Vrede, Liefde en Licht,
Alexa

Doe jeZelf een plezier

Vergeef een ander niet omwille van hem of haar,
Vergeef hen omwille van Jezelf!

Wanneer je wrok koestert naar een ander toe, ben je met die persoon of situatie verbonden door een emotionele schakel die sterker is dan staal. Vergeving is de enige manier om die schakel te doen oplossen en vrij te worden.
Vergeven betekent niet vergeten, en evenmin betekent het dat je de boodschap afgeeft dat wat iemand deed in orde was. Het betekent slechts dat je boosheid en/of schuldgevoel naar iemand anders of naar jezelf toe hebt losgelaten (of laat gaan). 
Maar dat kan makkelijker gezegd zijn dan gedaan. Als vergeven makkelijk was, zou iedereen het doen.

Dit kleine artikeltje kwam ik tegen in een (engelstalig) blog dat ik volg. Het deed me wat, het 'raakte een snaar' en resoneerde in mijn binnenste. Het is letterlijk kort maar krachtig. 
Nu moet je weten, dat ik al tijden met het thema 'vergeven' bezig ben. In mijn nogal religieus getinte opvoeding was het een terugkerend iets, maar voor mij zo vaag als maar kan. Want wat het nou precies inhield was me een raadsel. 

De uitdrukking vergeten en vergeven kennen we allemaal, evenals bedekken met de mantel der liefde. Voor mijn gevoel was dat net zoiets als het gebeurde in de doofpot stoppen of onder het tapijt vegen. Zo in de trant van praat er maar niet meer over; wat gebeurd is, is gebeurd en er valt niets meer aan te veranderen. Ontkenning.
Maar sommige zaken blijven aan je vreten en dan kun je dat vergeten wel op je buik schrijven... 
Het resultaat is wrok. Onuitgesproken, niet-opgeloste emotionele zaken die geen einde vinden of krijgen, blijven zitten - in je onderbewuste, maar ook in je lichaam. 

Gek genoeg kennen we de woorden van deze begrippen allemaal wel, net als de gevoelswaarde die bij die woorden hoort, maar de letterlijke betekenis gaat ons soms boven de pet. Daarom heb ik eens opgezocht wat het nou eigenlijk inhoudt, wrok en vergeven. Dit zegt het woordenboek: 
wrok: een blijvend gevoel van onvrede over geleden of vermeend onrecht; oude, ingewortelde haat
vergeven: niet meer kwalijk nemen; niet langer kwaad blijven 
Hmmm...

Dit moest ik een poosje laten bezinken, 'er een nachtje over slapen'. Om dan uiteindelijk tot de conclusie te komen dat het niet meer dan logisch is om te vergeven wanneer je verder wilt in je spirituele ontwikkeling. En ja, het is niet makkelijk - maar het levert je wel enorm veel op. En dan met name rust. Rust in je geest, maar ook in je lichaam.

Het is zelfs mogelijk dat je je letterlijk een stuk lichter voelt, alsof er een last van je afgevallen is. Of dat je een gevoel van leegte ervaart; dan blijkt pas hoe ontzettend veel je door te vergeven hebt losgelaten. Hoe je het ook wendt of keert: vergeven schept ruimte. Ruimte voor Liefde. Ruimte voor Licht.

Vrede, Liefde en Licht,
Alexa

Balans

Evenwicht. In balans zijn. We weten allemaal wel wat daarmee bedoeld wordt. Maar beseffen we ook echt wat het inhoudt om als PERSOON in evenwicht te zijn?

Vorige week was ik niet in orde, en de laatste paar dagen had ik een - voor mij zeer ongewone - evenwichtsstoornis. Zolang ik me ergens aan kon vasthouden en een steuntje had, was er niets aan de hand. Maar zodra ik 'los' moest lopen, ging het mis: als een dronken matroos zwalkte ik heen en weer. Ergerlijk. Onbegrijpelijk. Irritant.
Ik snapte er geen biet van, maar had zoiets van 'niet zeuren, gaat wel over voor je een jongetje wordt'. En 'als dit iets is om van te leren, komt de uitleg ook wel'.

Zondag zijn we weggeweest, en ik heb die dag zonder erg mijn zakken gevuld met wat er op mijn nachtkastje lag. Pas 's avonds, bij het legen van mijn zakken, drong tot me door wat er die dag ingezeten had. Naast het standaard-gebeuren van sleutels, mobieltje enz. had ik ook 2 steentjes bij me gedragen, een wit en een zwart. Links en rechts. Jin-Jang. En de hele dag geen evenwichtsproblemen gehad...

Ik moest dit echt even laten bezinken. EVENwicht. Effen. Egaal. Zonder hobbels en kuilen. Het een is net zo zwaar als het ander. En dan het inzicht: wanneer de zaak in EVENwicht is, dus zonder verschil in welke vorm dan ook, geen tegenstellingen, bestaat er alleen nog ZIJN.
Geen hebben of doen, oorlog of vrede, goed of slecht, zwart of wit, licht of duister, positief of negatief, maar slechts DELEN van een GEHEEL, die samen ZIJN.

Voor ons mensen is het denken toch wel een van de allerbelangrijkste verworvenheden die we vóór hebben op onze 'verwanten' uit het dierenrijk. Het is zelfs zó belangrijk voor ons, dat er tests zijn ontworpen om maar te kunnen aantonen hoe intelligent iemand is en hoe hoog diens IQ is. Maar zegt dat ook maar iets over hoe die persoon als mens is? Over zijn/haar capaciteit tot liefhebben, in- en meevoelen met anderen? 
DENKEN is niets anders dan een aspect, een deel van het geheel van wat ons tot mens maakt. Om in termen van evenwicht te blijven: als denken de ene helft is, wat is dan de andere helft? INTUÏTIE.
Want wat is intuïtie nou precies? Het woordenboek zegt er dit over: 
Intuïtie: innerlijke aanschouwing, inzicht zonder nadenken, instinctief gevoel, onmiddellijk begrip. 
Kortom: het heeft geen snars te maken met denken en is daar zelfs het tegenovergestelde van. Intuïtie, gevoel, is het andere deel van het geheel dat ons tot mens maakt.
BALANS.

We gaan een tijdperk tegemoet waarin het VOELEN, het INNERLIJK WETEN minstens zo belangrijk zal zijn als het DENKEN. Het is de bedoeling dat we deze twee schijnbare tegenstellingen, deze aspecten van onszelf IN EVENWICHT BRENGEN. 
Wanneer we kijken naar een ouderwetse balans, zo'n weegschaal met echt nog 2 schalen, dan zien we dat bij gebruik deze altijd even schommelt voordat de boel echt in evenwicht is; eerst hangt de ene schaal iets lager dan de andere, daarna is het omgekeerd. En hij schommelt net zo lang tot het evenwicht is bereikt.
Laten we daarom beginnen met meer te luisteren en te handelen naar wat onze intuïtie ons zegt, en dat eventueel nog te toetsen aan de logica - maar probeer een evenwicht te vinden. Alleen dan is het mogelijk om uiteindelijk een geheel te worden en te ZIJN.

Vrede, Liefde en Licht,
Alexa