De pot op!

Jazeker, van mij kun je de pot op. Iedere keer dat je het even niet ziet zitten, je gekwetst voelt, alles je teveel wordt, je een rood waas voor je ogen ziet komen, de hoeveelheid mensen om je heen te groot is - de pot op.

Nogal plastisch uitgedrukt, ik weet het. Maar wat ik je wil zeggen is dit: neem even die 5 minuten voor jezelf. Vaak is het niet mogelijk om je fatsoenlijk terug te trekken uit een situatie, maar niemand die je kan beletten om even een toilet op te zoeken.

Kom tot rust door je ogen te sluiten en een paar keer diep adem te halen, echt diep ademhalen, met een bolle buik. Stel je voor dat je bijvoorbeeld aan de oever van een prachtig, stil meer zit. Of op een duintop, kijkend naar de zonsondergang. Kies iets dat voor jou rustgevend is. 
Concentreer je op je ademhaling; probeer je gedachten te observeren in plaats van jezelf ermee vandoor te laten gaan. Laat ze langstrekken als wolken aan de hemel. Adem rustig en diep door; voor je het weet ben je weer tot jezelf gekomen en kun je de wereld weer aan. 

Wanneer je deze oefening een paar maal gedaan hebt, weet je hoe belangrijk het is om je eigen Kern van Rust op te zoeken. Het zorgt voor balans in je hectische leven - en het is ook een probaat middel om 's avonds snel in slaap te vallen! 

Liefde, Licht en Wijsheid,

Alexa 

Uitgesteld geluk

We doen het allemaal: uitstellen. Wachten met iets te doen of te zijn totdat... vul maar in. En hoe vaak we ook niet te horen hebben gekregen 'van uitstel komt afstel', het maakt niet uit. We stellen het - wat het ook mag zijn - uit tot het laatste moment. Dit geldt voor dingen waar we geen zin in hebben, een beetje bang voor zijn, of iets dat van onszelf niet mag.

Daarnet werd ik weer eens met mijn neus op de feiten gedrukt. Ik bedacht dat ik iets leuks wilde doen (voor MIJ, iets dat MIJ blij maakt), en betrapte mezelf erop dat ik direct daarop dacht: "maar eerst nog even dat (voor anderen)". En jawel hoor - ik ben weer bezig met uitstellen. Weg blij gevoel. 'Het mag niet.'

Nu ik dit voor mezelf heb ontdekt, kies ik ervoor om hiermee op te houden. Het betekent namelijk dat ik mezelf als minder belangrijk beschouw dan een ander en mezelf achteraan in de rij plaats. 

Omdat ik ervan overtuigd ben dat iedere verandering begint bij MIJ, maak ik NU ook BEWUST de KEUZE om niet langer door te gaan met uitstellen om me ZELF blij en gelukkig te voelen. Onze emoties zijn frequenties die we uitzenden als radiogolven, en die anderen oppikken door hun eigen 'antennes'. We zijn allemaal graag bij gelukkige mensen in de buurt, dus waarom zou ik niet ZELF zo'n 'gelukszender' zijn? 

"When mom's happy, everybody's happy", zeggen ze in het Engels. (Wanneer mama gelukkig is, is iedereen gelukkig.) Daarom ga ik nu iets doen voor MIJ, iets dat me blij maakt - en daarna komt de rest wel. Dan kan ik dat met een glimlach doen, omdat ik die blijdschap, dat geluksgevoel, bij me blijf dragen.

Liefde, Licht, en Blijdschap,
Alexa

Verbondenheid

Dit artikel heb ik zo'n 1½ jaar geleden geschreven voor een vorig blog, maar nooit gepubliceerd. Nu is blijkbaar de tijd aangebroken dat het alsnog de wereld ingaat.

Heb jij dat nou ook, dat het net is alsof er een soort van verschuiving plaatsvindt in met wie je je verbonden voelt? Dat sommige mensen waar je al jaren mee omgaat 'opeens' uit je leven verdwijnen? Dat het contact met bepaalde kennissen in hoog tempo verwatert - maar dat er 'opeens' anderen zijn met wie het klikt en je je verbonden voelt? Gefeliciteerd, je bent dus de enige niet.

Mogelijk ben je je bewust van de veranderingen die plaatsvinden en in steeds hoger tempo voortgaan. Je kunt het allemaal niet meer bijbenen, het gaat te snel voor je. Je voelt je angstig en rusteloos, maar weet niet precies waarom of wat er nou de oorzaak van kan zijn. Of je hebt opeens allemaal vage klachten, symptomen die geen duidelijk beeld geven van wat je nou mankeert.  Soms is dat iets om bang van te worden.

Maar wanneer je, zoals ik, ervan overtuigd bent dat dingen gebeuren met een reden, dan valt er een stuk stress weg. Je weet dat toeval niet bestaat, en dat er blijkbaar iets is dat moet plaatsvinden om je iets duidelijk te maken. Of de weg vrij te maken voor iets/iemand anders dat beter bij je past. Helaas zijn we geen helderzienden (nee, ik ook niet) en kunnen we dus pas achteraf zeggen: oh, dus dát was het... 

Laat me je geruststellen: er is een oplossing voor het probleem. Ga er eens even een paar minuutjes voor zitten en bedenk bij jezelf wat JIJ het belangrijkst vindt in dit leven. Doe je ogen dicht, zodat je niet afgeleid wordt. WAT is VOOR JOU nu ècht BELANGRIJK? Geld? Je huis? Je auto? Je nieuwe garderobe? Of zijn het de mensen om je heen? Je huisdieren? Je gezondheid? De natuur? Waar hou je van? 

Even terzijde: stel je voor dat we hier zo'n enorme financiële crisis of natuurramp zouden krijgen, dat je in één klap alles kwijt zou zijn: je spaargeld, je huis, je auto, je garderobe - alles. Echt een 'worst case scenario'. 
Wat blijft er over? Iedereen zit opeens in hetzelfde schuitje. Denk je dat er dan geen andere regels zullen gelden, nu er ineens geen verschil meer is tussen Jan Modaal en Meneer de Directeur? Dan worden mensen ineens weer ingeschat op hun talenten, hun kennis en vaardigheden. Dan is hun MENS-ZIJN weer belangrijk, en juist níét hun rijkdom of status. 

Goed, wat vind ik nou belangrijk. Ik heb geen hoge pet op van financiële rijkdom en de daarmee gepaard gaande status. Daarentegen ben ik zéér gesteld op MENSELIJKE rijkdom. Dat mag je dan geen status geven in de ogen van anderen, maar dat interesseert me hoegenaamd niets. Ik omring me het liefst met hen die mij dierbaar zijn, mensen waarmee ik een 'klik' heb. Ook dat verschuift, en het contact is ook niet altijd fysiek (denk maar aan het internet), maar dat gevoel van verbondenheid is er wèl. Altijd. 

Wat er ook altijd is, en wederzijds, is de waardering voor de ander en de (onbewuste) wil om te helpen. Je steentje bij te dragen, het leven voor de ander wat makkelijker te maken. Dat gevoel is heel vaak niet eens aan de oppervlakte aanwezig, maar als je later terugkijkt op een gesprek of ontmoeting, dan zie je duidelijk dat het er toch was. 

Op de een of andere manier weten mensen van goede wil elkaar altijd te vinden, en precies datgene te zeggen en/of te doen wat de ander nodig heeft.

Ik wens je toe dat je je verbonden voelt met vele anderen van goede wil - daar wordt de wereld alleen maar rijker van.

Vrede, Liefde en Licht,
Alexa

Angst

Angst: een donkere kamer waarin
negatieven worden ontwikkeld. 

Deze uitspraak kwam ik tegen terwijl ik op zoek was naar wat mooie afbeeldingen om bij een artikel te plaatsen. Het bleef me bij, omdat het zo'n prachtige beeldspraak is. 
Ga maar na: het donker, helemaal een donkere kamer zonder enige verlichting, ervaren we vaak als beangstigend. Eigenlijk is dat angst voor het onbekende, want wat we niet zien of anderszins kunnen waarnemen met onze zintuigen, daarvan weten we niet hoe we erop moeten reageren. 

We stellen ons voor dat er 'enge dingen' zijn, spoken die ons achterna zitten, spinnen die over ons heen kruipen, enz. Negatieven die worden ontwikkeld. 

Maar wat zegt dit beeld ons nou precies? Dat we bang zijn voor/in het donker? Mmm... niet helemaal. Het vertelt ons dat we bang zijn - voor iets. Het maakt niet zozeer uit wat dat 'iets' is, wel dat we het gevoel hebben er niet tegen opgewassen te zijn. Angst houdt ons gevangen. 
Het ergst is nog, dat het angst is van eigen makelij - want jij bent de enige die in jouw geest leeft. JIJ bent degene die zich die dingen voorstelt!

En dan kom je het volgende tegen:

De mens is vrij op het moment dat hij dat wenst te zijn. - Voltaire

Met andere woorden: als je je voorstelt dat je vrij bent, dan ben je dat ook.
Wanneer je dat eens goed tot je laat doordringen, begrijp je dat je ALTIJD de keuze hebt: bang zijn, of vrij van angst door het leven gaan. Om een bijbelse uitlating te verdraaien: kiest dus heden hoe gij leven zult.

Vrede, Liefde en Licht,
Alexa

Perfect is voor de hemel

Jaren geleden, tijdens een verkoop-training die ik volgde, werd erop gehamerd dat je moest leren van fouten. Het liefst van die van anderen, 'omdat die een stuk goedkoper zijn dan je eigen fouten.' De docent herhaalde echter ook dat het geen doodzonde is om fouten te maken, want 'perfect is voor de hemel'. 
Levenswijsheid verpakt in een paar woorden. 

Mijn zoon van 10 heeft een gevoel voor perfectionisme waar je U tegen zegt. 'Niks mis mee', denk je misschien, maar het zorgt er wel voor dat hij vindt in alles wat hij aanpakt de beste te moeten zijn, of het nu iets nieuws is of niet. 

En dat is nu eenmaal onmogelijk, omdat hij ten eerste nog een kind is, ten tweede perfectie in iets slechts door veel oefening wordt bereikt, en ten derde: hij is een MENS. En MENSEN zijn per definitie NIET PERFECT.

In ieder geval ben ik er nooit een tegengekomen die dat wel was. 
Een gevoel van perfect te moeten zijn, kan enorm veel schade doen. Ga maar na: je bent nooit perfect, dus in eigen ogen niet goed genoeg, wat een ander er ook van mag vinden. JIJ voelt je niet goed genoeg, dus onwaardig. Dat je het niet waard bent om goede, positieve dingen te ontvangen of te ervaren. Je zit gevangen in een negatieve, naar beneden gerichte spiraal van jezelf beoordelen, veroordelen en straffen. Verdriet is het resultaat.

Het is niet makkelijk om perfectionisme te laten varen, maar wel mogelijk. 
Kijk eens hoe je bent naar anderen toe; een stuk milder dan voor jezelf! Die ander is geen beter mens dan jij; hij/zij maakt ook fouten, en die kun je toch ook door de vingers zien en/of vergeven?! Stop met jezelf zo negatief te beoordelen. Waarom zou je jury, rechter en beul zijn VOOR JEZELF?
Wanneer je leert om jezelf (meer) te waarderen, ben je hard op weg om een volwaardig mens te worden. In al zijn facetten, als een diamant tijdens het slijpen. Dat gaat vlakje voor vlakje. Wij zijn ook zo; ieder ding in onszelf waarmee we bezig gaan om te veranderen of te overwinnen, voegt een facet toe aan ons mensZIJN. 

Ik heb niet de illusie om ooit een 'perfect geslepen briljant' te zullen zijn. Want wat wil dat nou helemaal zeggen, perfect? Volmaakt. Af. Valt niets meer aan te verbeteren. Het toppunt van ... vul maar in. 

Saai hoor.
Statisch ook, want er is geen vooruitgang meer mogelijk. Perfect is een eindpunt.

En daar zit hem nou net de kneep: een mens is een dynamisch geheel, altijd in beweging, zowel fysiek als mentaal en spiritueel. We zijn goddank nooit uit-geëvolueerd, we gaan nog altijd voort. Er valt altijd wat te leren, iedere dag opnieuw. Te ervaren, nieuwe inzichten te verwerven, te voelen, te genieten, lief te hebben.

Wees blij en dankbaar dat je een mens bent. En streef niet naar perfectie, maar naar een volwaardig MENS te zijn.

Vrede, Liefde en Licht,
Alexa

Doe jeZelf een plezier

Vergeef een ander niet omwille van hem of haar,
Vergeef hen omwille van Jezelf!

Wanneer je wrok koestert naar een ander toe, ben je met die persoon of situatie verbonden door een emotionele schakel die sterker is dan staal. Vergeving is de enige manier om die schakel te doen oplossen en vrij te worden.
Vergeven betekent niet vergeten, en evenmin betekent het dat je de boodschap afgeeft dat wat iemand deed in orde was. Het betekent slechts dat je boosheid en/of schuldgevoel naar iemand anders of naar jezelf toe hebt losgelaten (of laat gaan). 
Maar dat kan makkelijker gezegd zijn dan gedaan. Als vergeven makkelijk was, zou iedereen het doen.

Dit kleine artikeltje kwam ik tegen in een (engelstalig) blog dat ik volg. Het deed me wat, het 'raakte een snaar' en resoneerde in mijn binnenste. Het is letterlijk kort maar krachtig. 
Nu moet je weten, dat ik al tijden met het thema 'vergeven' bezig ben. In mijn nogal religieus getinte opvoeding was het een terugkerend iets, maar voor mij zo vaag als maar kan. Want wat het nou precies inhield was me een raadsel. 

De uitdrukking vergeten en vergeven kennen we allemaal, evenals bedekken met de mantel der liefde. Voor mijn gevoel was dat net zoiets als het gebeurde in de doofpot stoppen of onder het tapijt vegen. Zo in de trant van praat er maar niet meer over; wat gebeurd is, is gebeurd en er valt niets meer aan te veranderen. Ontkenning.
Maar sommige zaken blijven aan je vreten en dan kun je dat vergeten wel op je buik schrijven... 
Het resultaat is wrok. Onuitgesproken, niet-opgeloste emotionele zaken die geen einde vinden of krijgen, blijven zitten - in je onderbewuste, maar ook in je lichaam. 

Gek genoeg kennen we de woorden van deze begrippen allemaal wel, net als de gevoelswaarde die bij die woorden hoort, maar de letterlijke betekenis gaat ons soms boven de pet. Daarom heb ik eens opgezocht wat het nou eigenlijk inhoudt, wrok en vergeven. Dit zegt het woordenboek: 
wrok: een blijvend gevoel van onvrede over geleden of vermeend onrecht; oude, ingewortelde haat
vergeven: niet meer kwalijk nemen; niet langer kwaad blijven 
Hmmm...

Dit moest ik een poosje laten bezinken, 'er een nachtje over slapen'. Om dan uiteindelijk tot de conclusie te komen dat het niet meer dan logisch is om te vergeven wanneer je verder wilt in je spirituele ontwikkeling. En ja, het is niet makkelijk - maar het levert je wel enorm veel op. En dan met name rust. Rust in je geest, maar ook in je lichaam.

Het is zelfs mogelijk dat je je letterlijk een stuk lichter voelt, alsof er een last van je afgevallen is. Of dat je een gevoel van leegte ervaart; dan blijkt pas hoe ontzettend veel je door te vergeven hebt losgelaten. Hoe je het ook wendt of keert: vergeven schept ruimte. Ruimte voor Liefde. Ruimte voor Licht.

Vrede, Liefde en Licht,
Alexa

Balans

Evenwicht. In balans zijn. We weten allemaal wel wat daarmee bedoeld wordt. Maar beseffen we ook echt wat het inhoudt om als PERSOON in evenwicht te zijn?

Vorige week was ik niet in orde, en de laatste paar dagen had ik een - voor mij zeer ongewone - evenwichtsstoornis. Zolang ik me ergens aan kon vasthouden en een steuntje had, was er niets aan de hand. Maar zodra ik 'los' moest lopen, ging het mis: als een dronken matroos zwalkte ik heen en weer. Ergerlijk. Onbegrijpelijk. Irritant.
Ik snapte er geen biet van, maar had zoiets van 'niet zeuren, gaat wel over voor je een jongetje wordt'. En 'als dit iets is om van te leren, komt de uitleg ook wel'.

Zondag zijn we weggeweest, en ik heb die dag zonder erg mijn zakken gevuld met wat er op mijn nachtkastje lag. Pas 's avonds, bij het legen van mijn zakken, drong tot me door wat er die dag ingezeten had. Naast het standaard-gebeuren van sleutels, mobieltje enz. had ik ook 2 steentjes bij me gedragen, een wit en een zwart. Links en rechts. Jin-Jang. En de hele dag geen evenwichtsproblemen gehad...

Ik moest dit echt even laten bezinken. EVENwicht. Effen. Egaal. Zonder hobbels en kuilen. Het een is net zo zwaar als het ander. En dan het inzicht: wanneer de zaak in EVENwicht is, dus zonder verschil in welke vorm dan ook, geen tegenstellingen, bestaat er alleen nog ZIJN.
Geen hebben of doen, oorlog of vrede, goed of slecht, zwart of wit, licht of duister, positief of negatief, maar slechts DELEN van een GEHEEL, die samen ZIJN.

Voor ons mensen is het denken toch wel een van de allerbelangrijkste verworvenheden die we vóór hebben op onze 'verwanten' uit het dierenrijk. Het is zelfs zó belangrijk voor ons, dat er tests zijn ontworpen om maar te kunnen aantonen hoe intelligent iemand is en hoe hoog diens IQ is. Maar zegt dat ook maar iets over hoe die persoon als mens is? Over zijn/haar capaciteit tot liefhebben, in- en meevoelen met anderen? 
DENKEN is niets anders dan een aspect, een deel van het geheel van wat ons tot mens maakt. Om in termen van evenwicht te blijven: als denken de ene helft is, wat is dan de andere helft? INTUÏTIE.
Want wat is intuïtie nou precies? Het woordenboek zegt er dit over: 
Intuïtie: innerlijke aanschouwing, inzicht zonder nadenken, instinctief gevoel, onmiddellijk begrip. 
Kortom: het heeft geen snars te maken met denken en is daar zelfs het tegenovergestelde van. Intuïtie, gevoel, is het andere deel van het geheel dat ons tot mens maakt.
BALANS.

We gaan een tijdperk tegemoet waarin het VOELEN, het INNERLIJK WETEN minstens zo belangrijk zal zijn als het DENKEN. Het is de bedoeling dat we deze twee schijnbare tegenstellingen, deze aspecten van onszelf IN EVENWICHT BRENGEN. 
Wanneer we kijken naar een ouderwetse balans, zo'n weegschaal met echt nog 2 schalen, dan zien we dat bij gebruik deze altijd even schommelt voordat de boel echt in evenwicht is; eerst hangt de ene schaal iets lager dan de andere, daarna is het omgekeerd. En hij schommelt net zo lang tot het evenwicht is bereikt.
Laten we daarom beginnen met meer te luisteren en te handelen naar wat onze intuïtie ons zegt, en dat eventueel nog te toetsen aan de logica - maar probeer een evenwicht te vinden. Alleen dan is het mogelijk om uiteindelijk een geheel te worden en te ZIJN.

Vrede, Liefde en Licht,
Alexa