De pot op!

Jazeker, van mij kun je de pot op. Iedere keer dat je het even niet ziet zitten, je gekwetst voelt, alles je teveel wordt, je een rood waas voor je ogen ziet komen, de hoeveelheid mensen om je heen te groot is - de pot op.

Nogal plastisch uitgedrukt, ik weet het. Maar wat ik je wil zeggen is dit: neem even die 5 minuten voor jezelf. Vaak is het niet mogelijk om je fatsoenlijk terug te trekken uit een situatie, maar niemand die je kan beletten om even een toilet op te zoeken.

Kom tot rust door je ogen te sluiten en een paar keer diep adem te halen, echt diep ademhalen, met een bolle buik. Stel je voor dat je bijvoorbeeld aan de oever van een prachtig, stil meer zit. Of op een duintop, kijkend naar de zonsondergang. Kies iets dat voor jou rustgevend is. 
Concentreer je op je ademhaling; probeer je gedachten te observeren in plaats van jezelf ermee vandoor te laten gaan. Laat ze langstrekken als wolken aan de hemel. Adem rustig en diep door; voor je het weet ben je weer tot jezelf gekomen en kun je de wereld weer aan. 

Wanneer je deze oefening een paar maal gedaan hebt, weet je hoe belangrijk het is om je eigen Kern van Rust op te zoeken. Het zorgt voor balans in je hectische leven - en het is ook een probaat middel om 's avonds snel in slaap te vallen! 

Liefde, Licht en Wijsheid,

Alexa 

"Holodeck: OFF"

Wie ooit gekeken heeft naar Star Trek, begrijpt wat ik bedoel met "Holodeck: OFF". In de latere series was er op de Enterprise een ruimte waar de bemanningsleden zich konden ontspannen op de manier die ze wensten door een bepaald programma te activeren. Het startcommando was: "Holodeck: ON". 
Daarna zorgde de scheepscomputer ervoor dat de planeet van keuze, de omgeving, de mensen/aliens, kortom de hele mikmak, als hologram in drie-dimensionale werkelijkheid werd gecreëerd en beleefd kon worden. 
Wanneer de bemanningsleden tussentijds, dus voordat de hun toegemeten tijd was verstreken, terugmoesten naar de werkelijkheid van hun eigen leven, deden ze dat met het commando: "Holodeck: OFF". 

Stel je nu eens voor dat je dat kon doen met je eigen leven. Om te beginnen zou je moeten bepalen welk programma je zou willen beleven; ben je bijvoorbeeld een man of een vrouw? Een atleet, musicus, schilder, bankdirecteur, manusje-van-alles, schoenmaker, danseres? Wanneer je dat eenmaal weet, ga je verder: waar, hoe en met wie zou je dat programma willen beleven? Tenslotte leven we niet alleen, dus er zullen andere mensen om je heen zijn. Vul je nieuwe leven in zoals je dat wenst, en kleur het plaatje zo volledig mogelijk in.
DROOM dat nieuwe leven. Schrijf je programma als het draaiboek van de allermooiste film die je je maar kunt voorstellen.
Wanneer het programma klaar is, hoef je het alleen nog maar te uploaden in de scheepscomputer, naar de ontspanningsruimte te gaan en te zeggen: "Holodeck: ON". 

Mooi hè, zo'n droom.
Het wordt alleen andere koek wanneer je je realiseert dat dat precies is wat je hebt gedaan voordat je hier kwam, in DIT leven. Dan ga je je wellicht afvragen: 'Hoe heb ik ooit zo stom kunnen zijn om ...' Of: 'Ja maar, DAT heb ik toch nooit gewild?!' En meer van dat fraais. 
Want laat DIT leven, DIT programma dat je beleeft, nou precies zijn wat je ZELF hebt geschreven en geupload naar je eigen interne scheepscomputer oftewel JE EIGEN DENKEN.

Nu is het niet mogelijk om tussentijds, dus voordat het programma is 'afgelopen' (en je je tijd hier, op dit ondermaanse 'holodeck' gehad hebt) even te pauzeren. Ons leven heeft geen pauzeknop die je naar believen kunt aan- en uitschakelen. Wat je echter wèl kunt doen, is gaandeweg het programma HERSCHRIJVEN.

Dat kan wat lastig zijn, en dan met name omdat we onszelf zodanig geprogrammeerd hebben dat we beter weten wat we NIET willen, dan wat we WEL willen. En toch hoeft dat niet moeilijk te zijn. Moeder Theresa bijvoorbeeld had uitstekend door hoe het werkt; zo weigerde ze pertinent om mee te doen aan een anti-oorlogsdemonstratie. "Roep me maar voor een vredesdemonstratie." 

Het lijkt niet alleen simpel, dat is het ook. Gebruik geen woorden/gevoelens als anti, tegen, niet enz., maar vervang die door hun positieve tegenhangers. Ben je anti-oorlog? Dan ben je dus pro-vrede. Anti-ruzie? Pro-communicatie. Anti-zus-en-zo? Pro-dit-en-dat. Kost misschien wat moeite om de juiste bewoordingen te vinden, maar ze zijn er - en anders omschrijf je het. Maar MAAK dat nieuwe draaiboek! 

Wanneer je je eigen programma, je eigen leven gaat herschrijven, doe dat dan met Liefde en Respect in je hart - voor jezelf, je medemensen, de Aarde, het Leven Zelf. Luister naar je Intuïtie en handel daarnaar. Naarmate je meer ervaring krijgt in het 'omprogrammeren', zul je sneller resultaten zien en meer zelfvertrouwen krijgen. JE KUNT HET. En dan weet je ook dat, wanneer straks je tijd hier om is, je met een gerust hart en een glimlach kunt zeggen: "Holodeck: OFF."

Vrede, Liefde en Licht,

Alexa

Aha! Oftewel: het muntje valt

Van de week had ik echt het gevoel tegen een muur aan te lopen. Er kwam niets uit mijn handen, wat ik ook aanpakte of probeerde - het wilde niet lukken. Telkens wanneer me zoiets 'overkomt' (onzin natuurlijk - niets overkomt je, je creëert het zelf) blijkt dat ik ergens iets niet helemaal heb begrepen of geïntegreerd. Pas op de plaats, stapje terug, terug naar de schoolbanken - dat soort dingen. Maar in welke hoek moet ik het zoeken?
In meditatie heb ik om leiding en duidelijke aanwijzingen gevraagd. Kort daarop las ik dit artikel, dat al een poosje in mijn mailbox bivakkeerde. Ik heb het vertaald uit het engels. (Het is wat krakkemikkig geschreven, alsof hij voor een klas stond of zo.)

>>
Kwantum-Realiteit: De Onbegrensde Mogelijkheden In Alle Dingen - door John Assaraf

Nobelprijs-winnende natuurkundigen hebben onomstotelijk bewezen dat de fysieke wereld een grote zee van energie is, die in milliseconden in en uit 'het bestaan' knippert , telkens en telkens weer. Niets staat vast. Dit is de wereld van de kwantumfysica.
Zij hebben bewezen dat wat dit steeds veranderende energie-veld in elkaar zet en bij elkaar houdt in de objecten die we zien, onze gedachten zijn.

Waarom zien we een persoon in plaats van een knipperend cluster van energie?
Denk aan een filmrol.
Een film is een verzameling van ongeveer 24 frames per seconde. Alle frames zijn gescheiden door een stukje zwart. Door de snelheid waarmee het ene beeld het voorgaande vervangt worden onze ogen en hersenen bedrogen, en denken we één doorlopend en bewegend beeld te zien.
Denk aan televisie.
Een beeldbuis is gewoon een buis waarin bergen elektronen het scherm op een bepaalde manier raken, waardoor de illusie van vorm en beweging wordt gecreëerd.
Dit is wat alle objecten uiteindelijk zijn: illusie.

Je hebt 5 zintuigen (zien, horen, voelen, ruiken en proeven).
Elk van deze zintuigen heeft een specifiek spectrum (een hond hoort bijvoorbeeld een ander bereik van geluid dan jij, een slang ziet een ander spectrum van het licht dan jij, en ga zo maar door). Met andere woorden: jouw set zintuigen neemt een zee van energie waar vanuit een bepaald beperkt standpunt, en vormt er een beeld van. Het is niet volledig en ook niet nauwkeurig; het is gewoon een interpretatie.

Al onze interpretaties zijn uitsluitend gebaseerd op de 'interne kaart' van de werkelijkheid die we hebben, en niet de echte waarheid. Onze 'kaart' is het resultaat van de collectieve ervaringen van ons persoonlijke leven.
Onze gedachten zijn gekoppeld aan deze onzichtbare energie en zij bepalen welke vorm de energie aanneemt. Je gedachten verschuiven dus letterlijk het universum deeltje-voor-deeltje om jouw fysieke leven te creëren.

Kijk om je heen.
Alles wat je ziet in onze fysieke wereld begon als een idee, een idee dat groeide terwijl het werd gedeeld en geuit, totdat het genoeg  groeide om een fysiek object te worden.
Je wordt letterlijk waar je het meest aan denkt. 
Je leven wordt wat je je het meest hebt voorgesteld en waarin je het meest hebt geloofd.
De wereld is letterlijk je spiegel, zodat je op het fysieke vlak kunt ervaren wat je tot jouw waarheid hebt gemaakt... totdat je deze wijzigt.

De kwantumfysica toont ons dat de wereld niet het moeilijke en onveranderlijke ding is dat het lijkt te zijn. In plaats daarvan is het een uitermate vloeiende plaats die continu wordt  opgebouwd met behulp van onze individuele en collectieve gedachten.
Wat we denken dat waar is, is in werkelijkheid een illusie, bijna als een goocheltruc.
Gelukkig zijn we begonnen de illusie te ont-dekken en vooral, hoe we die kunnen veranderen.

Waar is je lichaam van gemaakt? Negen systemen/stelsels omvatten het menselijk lichaam: skelet, spier-, bloedsomloop-, spijsvertering-, endocrine-, zenuw-, voortplanting-, ademhaling-, en urinewegstelsel.
Waaruit bestaan die? Weefsels en organen.
Waar zijn weefsels en organen van gemaakt? Cellen.
Waar zijn cellen van gemaakt? Moleculen.
Waar zijn moleculen van gemaakt? Atomen.
Waar zijn atomen van gemaakt? Sub-atomaire deeltjes.
Waar zijn subatomaire deeltjes van gemaakt? Energie!

Jij en ik zijn pure licht-energie in zijn mooiste en intelligentste configuratie. Energie die onder de oppervlakte voortdurend in beweging is, en je houdt het allemaal onder controle met je machtige geest. Je bent één groot stellair en machtig Menselijk Wezen.

Als je jezelf kon zien onder een krachtige elektronenmicroscoop en nog andere experimenten op jezelf zou uitvoeren, zou je zien dat je bent opgebouwd uit een cluster van constant veranderende energie in de vorm van elektronen, neutronen, fotonen en ga zo maar door.
Zo is het ook met al het andere om je heen. De kwantumfysica leert ons dat het de handeling van het waarnemen van een object is, die ervoor zorgt dat het is daar waar we het waarnemen, en hoe we het waarnemen.
Een object bestaat niet onafhankelijk van de waarnemer! Dus, zoals je kunt zien, zijn je waarneming, je aandacht voor iets, en je intentie, letterlijk hetgeen dat ding creëert.
Dit is wetenschappelijk onderzocht en bewezen.

Je wereld bestaat uit Geest(kracht), Lichaam en Denken.
Elk van deze drie, Geest, Lichaam en Denken, heeft een eigen functie die uniek is en niet gedeeld met de andere. Wat je ziet met je ogen en ervaart met je lichaam is de fysieke wereld, die we Lichaam zullen noemen. 
Lichaam is een effect, gecreëerd door een oorzaak.
Deze oorzaak is Denken.
Lichaam kan niet scheppen. Het kan alleen ervaren en worden ervaren... dat is de unieke functie ervan.
Denken kan niet ervaren... het kan alleen verzinnen, creëren en interpreteren. Het heeft een wereld van relativiteit (de fysieke wereld, Lichaam) nodig om zichzelf te ervaren.
Geest is Al Dat Is, dat wat leven geeft aan Denken en Lichaam.

Lichaam heeft geen kracht om te creëren, maar het geeft ons de illusie van de macht om dat te doen. Deze illusie is de oorzaak van veel frustratie. Lichaam is puur een effect en heeft geen macht om te veroorzaken of te creëren.

De sleutel van al deze informatie: be-ZIE de wereld en het universum anders dan je nu doet, zodat je kunt manifesteren wat je werkelijk wenst.
[Voor de volledige engelse tekst, klik hier]
<<

Voor mij was dit artikel een 'muntje dat valt' - zo'n moment van 'dus zó zit dat!' 
Het grappige is, dat ik dit intuïtief allang wist en voor mezelf als zijnde waarheid had aangenomen, maar het is prettig om zo af en toe eens een bevestiging te krijgen. Ik heb alleen het gevoel dat het 'niet af' is, dus mogelijk komt hierop nog een vervolg.

Soms voel je je als een blinde in een onbekende omgeving, zonder hulp en zonder stok, terwijl je tastend je weg probeert te vinden. Wanneer je echter om hulp en duidelijke leiding/aanwijzingen vraagt, krijg je die ook.
Dus: op naar de volgende stap.

Vrede, Liefde en Licht,
Alexa

Diepste angst - 2: Verwerken en Loslaten

In het vorige artikel heb ik beschreven wat mijn diepste angst was, het diepst weggestopte probleem, de 'kapstok' waar alle toestanden en ervaringen aan opgehangen waren. Toen dat eenmaal duidelijk was, had ik een beetje het gevoel tegen een betonnen muur op te lopen. Want je weet dan wel wat er aan de hand is, maar hoe ga je nu verder?
Ik las om de haverklap 'release your core fear by processing it through the heart'. Laat je diepste angst los door hem te verwerken met je hart. Over cryptisch gesproken! 
Hoe moest ik me dat in vredesnaam voorstellen?

Al jaren volg ik mijn intuïtie, en die bleef maar zeggen: 'Ga naar binnen'. 
Met frisse tegenzin (jezelf tegenkomen is nooit leuk) heb ik dat toen maar gedaan.
Ik ben rustig gaan zitten, heb mezelf geconcentreerd op de lichte plek in mijn hart en heb gevraagd wat ik moest doen om dit probleem op te lossen.
Dit is wat er gebeurde.

Ik zag een strandje met links de zee en rechts een enorme rotswand, met daarin een stel gigantische, gebeeldhouwde stenen deuren; een soort grote poort. Er was een tovenaar, echt een machtige magiër, die probeerde ze open te krijgen met geweld: dynamiet, zelfs een tsunami - maar niets werkte. Toen was er opeens een vrouw, een klein, frêle figuurtje in een zilvergrijze lange jurk met licht op haar voorhoofd. (Ik realiseerde me dat ik zowel de tovenaar als de vrouw was.) Ze zei hem, heel rustig, dat het zo niet werkte en liep naar de poort toe. Ze legde haar linkerhand op haar hart en haar rechterhand op de poort en zei: 'Geef maar, laat je pijn maar gaan.' Ik WIST dat ik - als dat kleine, tere vrouwtje - de macht had om die enorme poort open te krijgen, simpelweg door de kracht van Liefde en Mededogen. De tovenaar vervaagde, en ja, de poort liet zijn verdriet en pijn los - die ik voelde in mijn hart en kon verwerken.
Het duurde een poosje (oh, de pijn...), maar uiteindelijk was het gedaan en zie, de poort zwaaide open. Deuren van wel een halve meter dik, en ik verwachtte geknars en gekraak te horen, maar het was doodstil.

Achter de poort bleek een enorm gewelf te zitten, en daaruit kwam een kind. Een prachtig meisje in een glanzende regenboogkleurige prinsessenjurk, dat op me toekwam en me begroette met: 'Ik zou je graag een knuffel willen geven, maar ik ben vies en wil je mooie jurk niet vuil maken.' En er was nergens op of aan haar ook maar een vlekje te bekennen!
We gingen op zoek naar een spiegel, zodat ik haar kon laten zien hoe mooi ze was, maar er was niets te vinden, alleen lege frames. Ik haalde ergens vanachter mijn rug opeens een spiegel vandaan en liet haar zien dat ze zo schoon en mooi was als pasgevallen sneeuw. Toen ze besefte dat ZIJ dat spiegelbeeld was, keek ze me aan en vroeg verlegen: 'Heb je ook zo'n kleurige spijkerbroek voor me?' Ik moest lachen, en in een oogwenk was de jurk verwisseld voor spijkerbroek, T-shirt en gympen. Ze gaf me een dikke knuffel; ik liet haar los en ze huppelde naar buiten om te spelen.

Ik bleef achter in het gewelf, draaide me om en keek naar buiten over de zee. Ik liep naar de drempel en stak mijn armen omhoog in een uitbarsting van dankbaarheid, maar had het gevoel dat ik 'leeg' was. Waar eerst mijn hart had gezeten, was een leegte. Hoe kon ik die vullen? En waarmee?

Vrede, Liefde en Licht,
Alexa

Overgangsperiode

Tussen de oude tijd en de nieuwe tijd is er een overgangsperiode, en daar zitten we nu middenin. Deze overgangsperiode heeft alles te maken met energie. De vibratie van de Aarde die verhoogd wordt (zie mijn artikel Evolutie 1) en alle effecten daarvan op ons mensen, zou je kunnen vergelijken met wanneer je met je auto door de wasstraat gaat: zeep wordt erop gespoten, het water komt van alle kanten op je af, en de automatische borstels beginnen je te bewerken. Je kunt er niet halverwege uit wanneer je een beetje bang wordt. Je hebt gekozen voor het geheel, met alle toeters en bellen, dus je moet blijven zitten terwijl je (auto) een grondige was- en spoelbeurt krijgt. Daarna komen de hete lucht en de drogers, die alle druppels verwijderen en je mooi en glanzend maken. Je wacht op het groene licht, en dan ga je weer op weg - een schoner, zuiverder, schitterender versie van je vroegere zelf.

We voelen ons af en toe alsof we door de mangel gehaald worden, en dat kan voor sommigen beangstigend zijn, maar wanneer je weet dat het leven er uiteindelijk alleen maar beter op wordt, dan zucht je maar eens diep en gaat weer verder. 

Deze overgangsperiode is de tijd dat alles wat verborgen was aan het licht komt. Het moet ook aan het licht komen, op dezelfde manier waarop alles dat onder een tapijt ligt ont-dekt wordt wanneer je een kamer opnieuw gaat stofferen. Net als met alle andere dingen (onder welk tapijt dan ook), is dat wat je ziet en ont-dekt niet altijd even leuk of mooi, maar gelukkig heb je gekeken  - want nu kun je het opvegen, weggooien en de vloer eens goed schoonmaken.

Ook onze persoonlijke waarheden komen nu aan het licht. We worden geconfronteerd met dingen in onszelf, en we ont-dekken ideeën, dogma's, 'leringen' en beperkingen die al jaren binnenin ons aanwezig zijn. Dingen waar we ons niet eerder van bewust waren, maar die ten grondslag liggen aan wie we nu zijn. Het is een periode om die zaken eens 'tegen het licht te houden' en te bepalen of we ze nog steeds als waarheid ervaren.

De verhoogde vibratie van de Aarde heeft een enorme impact op ons bewustzijn. Ons slapend DNA wordt geactiveerd, waardoor we een meer uitgebreid bewustZijn ervaren. 
Dit uitgebreider bewustZijn zal een omslagpunt zijn in onze evolutie. Een toename in bewustZijn betekent in dit geval dat we het leven wakker(der) en bewust(er) zullen beleven en betere keuzes zullen maken, in het belang van allen in plaats van het individu. 
We beginnen een nieuw hoofdstuk in de geschiedenis van de mensheid te schrijven. Een nieuw hoofdstuk, gebouwd op nieuwe pijlers van waarheid, openheid, samenwerking, groter en hoger bewustZijn, waarbij liefde en respect voor alle levende wezens, inclusief onze planeet, de basis is.

Vrede, Liefde en Licht,
Alexa

Balans

Evenwicht. In balans zijn. We weten allemaal wel wat daarmee bedoeld wordt. Maar beseffen we ook echt wat het inhoudt om als PERSOON in evenwicht te zijn?

Vorige week was ik niet in orde, en de laatste paar dagen had ik een - voor mij zeer ongewone - evenwichtsstoornis. Zolang ik me ergens aan kon vasthouden en een steuntje had, was er niets aan de hand. Maar zodra ik 'los' moest lopen, ging het mis: als een dronken matroos zwalkte ik heen en weer. Ergerlijk. Onbegrijpelijk. Irritant.
Ik snapte er geen biet van, maar had zoiets van 'niet zeuren, gaat wel over voor je een jongetje wordt'. En 'als dit iets is om van te leren, komt de uitleg ook wel'.

Zondag zijn we weggeweest, en ik heb die dag zonder erg mijn zakken gevuld met wat er op mijn nachtkastje lag. Pas 's avonds, bij het legen van mijn zakken, drong tot me door wat er die dag ingezeten had. Naast het standaard-gebeuren van sleutels, mobieltje enz. had ik ook 2 steentjes bij me gedragen, een wit en een zwart. Links en rechts. Jin-Jang. En de hele dag geen evenwichtsproblemen gehad...

Ik moest dit echt even laten bezinken. EVENwicht. Effen. Egaal. Zonder hobbels en kuilen. Het een is net zo zwaar als het ander. En dan het inzicht: wanneer de zaak in EVENwicht is, dus zonder verschil in welke vorm dan ook, geen tegenstellingen, bestaat er alleen nog ZIJN.
Geen hebben of doen, oorlog of vrede, goed of slecht, zwart of wit, licht of duister, positief of negatief, maar slechts DELEN van een GEHEEL, die samen ZIJN.

Voor ons mensen is het denken toch wel een van de allerbelangrijkste verworvenheden die we vóór hebben op onze 'verwanten' uit het dierenrijk. Het is zelfs zó belangrijk voor ons, dat er tests zijn ontworpen om maar te kunnen aantonen hoe intelligent iemand is en hoe hoog diens IQ is. Maar zegt dat ook maar iets over hoe die persoon als mens is? Over zijn/haar capaciteit tot liefhebben, in- en meevoelen met anderen? 
DENKEN is niets anders dan een aspect, een deel van het geheel van wat ons tot mens maakt. Om in termen van evenwicht te blijven: als denken de ene helft is, wat is dan de andere helft? INTUÏTIE.
Want wat is intuïtie nou precies? Het woordenboek zegt er dit over: 
Intuïtie: innerlijke aanschouwing, inzicht zonder nadenken, instinctief gevoel, onmiddellijk begrip. 
Kortom: het heeft geen snars te maken met denken en is daar zelfs het tegenovergestelde van. Intuïtie, gevoel, is het andere deel van het geheel dat ons tot mens maakt.
BALANS.

We gaan een tijdperk tegemoet waarin het VOELEN, het INNERLIJK WETEN minstens zo belangrijk zal zijn als het DENKEN. Het is de bedoeling dat we deze twee schijnbare tegenstellingen, deze aspecten van onszelf IN EVENWICHT BRENGEN. 
Wanneer we kijken naar een ouderwetse balans, zo'n weegschaal met echt nog 2 schalen, dan zien we dat bij gebruik deze altijd even schommelt voordat de boel echt in evenwicht is; eerst hangt de ene schaal iets lager dan de andere, daarna is het omgekeerd. En hij schommelt net zo lang tot het evenwicht is bereikt.
Laten we daarom beginnen met meer te luisteren en te handelen naar wat onze intuïtie ons zegt, en dat eventueel nog te toetsen aan de logica - maar probeer een evenwicht te vinden. Alleen dan is het mogelijk om uiteindelijk een geheel te worden en te ZIJN.

Vrede, Liefde en Licht,
Alexa

Don't worry, be happy!

Vandaag stond ik op met een beetje een onbestemd gevoel. Een dag van 'ik zie wel wat er op me afkomt'. In mijn mailbox vond ik toen het volgende (thank you, Tomas!) dat me greep en ik hieronder met jullie wil delen omdat het zo goed onder woorden is gebracht. Ik heb het vertaald uit het Engels.

>>
Top Tips voor een Nieuw Begin

1. Maak je geen zorgen! Toen ik jonger was werd me verteld dat ik me geen zorgen moest maken en toen ik vroeg waarom, kreeg ik het volgende antwoord: 

"Wanneer er iets gebeurt dat je onder controle kunt houden, kun je het accepteren of besluiten het te veranderen. Wanneer je dingen onder controle kunt houden, is er geen reden om je zorgen te maken. Aan de andere kant, wanneer er iets gebeurt dat je NIET onder controle kunt houden en je niet de mogelijkheid hebt om het te veranderen, is er ook geen reden om je zorgen te maken." 
Hoe je het ook bekijkt, als er iets gebeurt in je leven, gebeurt dat met een reden - misschien is het vanwege een keuze die je hebt gemaakt, of omdat je wordt gedwongen om te veranderen en iets nieuws te gaan doen. Je zorgen maken zal je nooit iets goeds brengen, dus bekijk de situatie voor wat die is en doe er je voordeel mee, in plaats van ongewenste stress of angst te creëren.

2. Beheer je gedachten. Dit gaat samen met punt 1. Dus wanneer je eenmaal

gestopt bent met je zorgen te maken over wat er onvermijdelijk gebeurt in je leven, begin dan je gedachtenwereld te vullen met positieve gedachten. Verandering en nieuwe hoofdstukken van het leven betekenen nieuwe ervaringen en groei. Zonder verandering zouden WIJ niet kunnen veranderen. Dus verander je perspectief, kijk naar je nieuwe start met de ogen van iemand die dit zijn hele leven al heeft gewild, en focus op alle fantastische dingen die eruit kunnen voortvloeien.

3. Waardeer het verleden. Wanneer we een nieuwe fase in ons leven beginnen, hoeft dat niet verdrietig te zijn, zoals bijvoorbeeld wanneer vrienden emigreren en we 'vaarwel' moeten zeggen. Het betekent niet dat we dan maar moeten vergeten wat we allemaal hebben beleefd, of de herinneringen die we samen hebben gemaakt. Wees in plaats daarvan blij en dankbaar voor wat je hebt doorgemaakt (ja, ook voor de moeilijke tijden!), omdat die je hebben gebracht waar je nu bent. Glimlach om wat je onderweg hebt geleerd, en wees blij met de kracht en kennis die je hebt verworven. Wees trots op de dingen die je hebt bereikt en wees enthousiast bij het nieuwe dat je gaat aanpakken, omdat het je zal helpen je verder te ontwikkelen en wijzer te worden.

Herinner je dat JIJ de macht hebt om te bepalen welke uitkomst je krijgt bij wat je doet èn hoe je je voelt, iedere dag opnieuw.
<<

Waar het op neerkomt is dat het absoluut geen nut heeft om ons zorgen te maken. We hebben ALTIJD de keuze en de macht om te bepalen hoe we iets ervaren. Daarom:
Don't worry, be happy!

Vrede, Liefde en Licht
Alexa

Schop de HOOP de deur uit!

Wat vertel je me nou?! 
Ik kan me voorstellen dat je hier met open mond naar zit te kijken, maar ik meen het: schop de hoop de deur uit.

Maar hoe zit het dan met 'hoop doet leven'? En 'hoop op een beter leven'? En...
Nee. Schop de hoop de deur uit.

...
Wat bedoel je?

Hoop is verstrengeld met angst en heeft een negatieve lading. Je  hoopt op een beter leven, maar diep in je hart ben je bang dat dat er niet komt. HOOP HEEFT EEN NEGATIEVE LADING.
Laat dit maar even goed tot je doordringen. 

Hoe vaak heb je al niet dingen gezegd als 'O, ik hoop toch zó dat...', of 'Laten we hopen dat het er ooit nog van komt', en meer van dat soort uitlatingen. En hoe vaak werd die hoop werkelijkheid? Niet erg vaak, daar durf ik wat onder te verwedden. Want hoop heeft niet alleen een NEGATIEVE, maar ook een PASSIEVE LADING: je wacht tot het naar je toekomt, dat je het ontvangt, gegeven wordt. Hoop ligt buiten onszelf, en MAAKT ONS AFHANKELIJK.

Ik weet dat ik nu waarschijnlijk je wereldje op zijn grondvesten laat schudden, maar wie niet bereid is om te veranderen, om zijn/haar kwaliteit van leven te verbeteren, volgt mijn blog niet. Vrije keuze voor iedereen.

Daar heb je er weer één bij de kop: vrije keuze, vrije wil. Door te blijven hopen op betere tijden, een einde aan de financiële crisis, wereldvrede enz. houden we de huidige omstandigheden, de financiële crisis en oorlogen in stand - omdat hoop een negatieve, passieve lading heeft. 

Wanneer we er echter voor KIEZEN onze vrije wil te GEBRUIKEN om betere tijden enz. te realiseren, simpelweg door die voor onszelf te VISUALISEREN, dan zijn we daar al een stuk dichter bij dan we nu voor mogelijk houden. Tenslotte is het ook nog eens zo dat god (of welke hogere macht dan ook) helpt wie zichzelf helpt.

En hier heb je dan de kern van de zaak. Om die ouwe dooddoener nog maar eens te herhalen: GOD HELPT WIE ZICHZELF HELPT.

Ik heb in mijn artikel Creator al uitgelegd dat wij als mensen die 'goddelijke vonk' allemaal bezitten en dus ook onze eigen werkelijkheid CREËREN. En juist wanneer we die vonk, ons aangeboren talent voor creëren, gebruiken voor het groter goed en ten nutte van 'het collectief' oftewel de maatschappij, de mensheid in het algemeen, dan komt de 'goddelijke' hulp vanzelf - omdat er méér mensen dan alleen jij mee bezig zijn en jullie samen in zo'n geval de 'god' zijn die helpt!!! Waarom zouden we dan nog hopen? Schop de hoop de deur uit!

Vrede, Liefde en Licht,
Alexa

Hoe slim zijn we nou helemaal?!

Ik werd vanmorgen weer even met mijn neus op de feiten gedrukt. Hoe? Wat? In welk opzicht? Het is in één woord te vangen: PROGRAMMERING.
???

We zijn met zijn allen groot geworden in een maatschappij die gebaseerd is op angst en strijd. Angst voor van alles en nog wat, en de overtuiging dat we strijd moeten leveren om wat dan ook te bereiken.

Ga maar na: we moeten naar school, het liefst zo lang mogelijk, om te leren hoe we later een (liefst goedbetalende) baan kunnen bemachtigen. Tegen de tijd dat we van school komen en het bedrijfsleven ingaan, zijn er zo'n 10 banen op de 100 kandidaten. We moeten dus 'strijden' om die baan te krijgen. We hebben geen ervaring, en moeten die daar opdoen - reden voor de werkgever om een kort-lopend contract aan te bieden met een minimum-salaris. Wanneer het werk dat je levert je werkgever bevalt, heb je kans op een nieuw contract. Dat is niet zeker, want nog steeds is het 'voor jou 10 anderen'. Resultaat: strijd om een zo goed mogelijke prestatie te leveren, soms ten koste van jezelf. Want juist omdat er weinig banen zijn, steek je meer tijd en energie in dat werk (wat je misschien helemaal niet leuk vindt of dat absoluut niet bij je past) dan eigenlijk wel goed voor jou is. Innerlijke strijd, die zich uit in stress, is het gevolg.

De tijd verstrijkt en de beoordelingsgesprekken komen eraan. Je weet dat je goed bezig bent geweest voor je werkgever en verwacht dan ook een goede beoordeling te krijgen - en salarisverhoging. Maar wat gebeurt er? Er is altijd wel iets dat een 100% goede beoordeling in de weg staat, en ook al kom je tot, zeg maar, 98% - die loonsverhoging (áls die er al komt) valt lager uit dan je had gehoopt. En dan hebben we het nog maar niet over ontslag...

Angst is een ander verhaal. Zo gauw we kunnen lopen, krijgen we van onze ouders al te horen dat we voorzichtig moeten zijn. Uitkijken voordat we oversteken, niet te hard rennen of in bomen klimmen - we mochten eens vallen. Geen rare dingen eten, je kon er ziek van worden. En als we ziek zijn, dan weten we niet hoe snel we een dokter moeten inschakelen. 

We zijn bang om alleen te zijn, dus zoeken we gezelschap - en is het niet fysiek, dan via de televisie of het internet; zolang we maar aanspraak hebben, is het goed. We sparen en ontzeggen onszelf dingen die ons plezier geven, omdat de inflatie de pan uitrijst en we morgen ook nog moeten kunnen eten. We leven in een uitermate rijk land met een armoede-besef.
We zijn met zijn allen bang om dood te gaan, want de 'norm' is jong en jeugdig (blijven); wie oud(er) is, telt niet of nauwelijks meer mee. Maar er komen ieder jaar wèl weer een heleboel patiënten bij die lijden aan de een of andere levensbedreigende ziekte. 

Dit zijn voorbeelden van ons verwachtingspatroon. 'Omdat het nou eenmaal zo gaat in de wereld.' 'De werkelijkheid leert ons dat...' En ga zo maar door. Dit is ons referentiekader, ons verwachtingspatroon. Onze PROGRAMMERING.
Wanneer we dit met zijn allen in stand houden DOOR HET TE BLIJVEN VERWACHTEN, hoe willen we dan ooit een andere werkelijkheid creëren?!

Het is nu bijna 8 jaar geleden dat ik een hartinfarct had. Het heeft me een week ziekenhuis opgeleverd, een paar maanden rustig aan doen (want je vertrouwt je lichaam niet meer helemaal) en ruim 3 jaar preventief medicijngebruik. 
Wat? Drie jaar maar?! En mijn arts vertelt me dat ik levenslang aan de pillen moet!
Klopt, ik had ook 'levenslang' gekregen. Ik herinner me dat ik tegen de cardioloog zei in een gesprek de eerste 3 maanden na het infarct, dat ik liever niet die 'chemische rotzooi' innam voor de rest van mijn leven, waar op hij me glimlachend vertelde dat het óf de 'chemische rotzooi' was, óf de kans op een nieuw infarct. Let wel, de KANS op een nieuw infarct - géén zekerheid! 
Maar goed, je neemt aan dat de mensen-in-de-witte-jassen het wel bij het rechte eind zullen hebben omdat ze er nu eenmaal voor gestudeerd hebben, dus laat je je lijmen en neem je die troep toch in - tegen beter weten, maar allá. Ik heb sindsdien geleerd om heel goed te luisteren naar de seintjes die mijn lichaam me geeft, en toen ik dan eindelijk doorhad dat het geen seintje meer was maar een schijnwerper midden in mijn gezicht, heb ik een punt gezet achter het medicijngebruik. Ik WIST gewoonweg dat er geen herhaling zou volgen; ik was en ben er rotsvast van overtuigd dat ik nooit meer een hartinfarct zal krijgen.
Sindsdien ben ik voor controle geweest, en de cardioloog is, hoewel sceptisch (omdat ik zo eigenwijs ben en buiten het standaard verwachtingspatroon van bange-patiënt-met-hartkwaal val) tevreden over 'mijn toestand'. Dat had ik hem zonder consult-met-onderzoek ook wel kunnen vertellen...

Waarom ik dit hier vermeld? Om jullie duidelijk te maken dat JE KRIJGT WAT JE VERWACHT! Het maakt geen fluit uit in welke situatie je je bevindt, of om wat voor probleem het gaat. JE KRIJGT WAT JE VERWACHT. 
En zolang we ons VERWACHTINGSPATROON, onze PROGRAMMERING, niet aanpassen en wijzigen in het tegenovergestelde, zullen we steeds krijgen wat we dus NIET willen hebben: nog meer strijd en angst.

Het is slechts een kwestie van je allereerst bewust worden van wat er speelt in je geest, en dat dan omdraaien. Oké, het zal niet van de ene dag op de andere gaan, maar het is WEL mogelijk. Indien we ons kunnen VOORSTELLEN, VISUALISEREN wat we willen hebben/zijn/creëren, komen we steeds dichter bij ons doel.

Vrede, Liefde en Licht,
Alexa