Een kwestie van bekijken

Sinds kort hebben we een vriend bij ons wonen. Hij is lichamelijk gehandicapt, dakloos, heeft grote problemen met gezondheid en financiën - en is het beste dat ons in tijden is overkomen.

Voordat hij bij ons kwam, leek het alsof de problemen zich opstapelden; het ene was nog niet aangepakt of het andere diende zich al aan. Ik had om hulp gevraagd, en kreeg die aangeboden in de persoon van deze vriend. Ik had echter mijn bedenkingen, want het was iets heel anders dan ik voor ogen had... Kon ik wel omgaan met nóg een man in huis, naast "die van mij" en mijn zoons? Zou ik nog wel aan mezelf toekomen? Hoe zouden de kinderen reageren? enz. enz.

Problemen zijn er om opgelost te worden. Om een lang verhaal kort te maken: ik besloot mijn gevoel te volgen, mijn voorstelling van wat de oplossing zou moeten zijn overboord te zetten en erop te vertrouwen dat het goed zou komen...

Ongelooflijk, wàt een verschil!
Deze extra man in huis laat de anderen zien dat het echt wel mogelijk is om je eigen troep op te ruimen en een handje toe te steken in het huishouden. Ik heb meer tijd voor mezelf dan ik voor mogelijk had gehouden. De sfeer in huis is met sprongen vooruit gegaan. De kinderen zijn stapelgek met hem, evenals mijn man die een extra maatje heeft nu, en ga zo maar door.
Hij leert ons te kijken naar wat we hebben, niet wat we denken nodig te hebben. Te delen, en dankbaar te zijn voor alles - ook niet-tastbare zaken als gezondheid, gevoelens van geluk, harmonie en vrede.

Problemen hebben we nog steeds, maar omdat ik nu anders tegen de dingen aankijk, is het makkelijker om ermee om te gaan en oplossingen te vinden. Ook heb ik geleerd dat de oplossing vaak voor het grijpen ligt, maar dat je die om de een of andere reden niet durft te pakken. Dikwijls komt dat omdat we een (bevooroordeeld) beeld hebben van hoe de oplossing eruit zou moeten zien. Wanneer je bereid bent om je oude denkbeelden en die angst voor het vreemde/ongewone, het niet-durven-aanvaarden van een andersoortige oplossing, onder ogen te zien en los te laten, krijg je een beloning die vele malen groter is dan je ooit had kunnen dromen.

Licht, Liefde en Wijsheid, 
Alexa

Eigenwijsheid vs Eigen Wijsheid

Eigenwijs. Koppig. Niet bereid te luisteren. Handelingen die we als negatief betitelen, als negatief ervaren - in 'de ander'. We kennen het allemaal, evenals de ergernis en frustratie die het gevolg zijn. Enig idee waarom?
De ander houdt ons een spiegel voor, en nog wel een waarin we liever niet willen kijken.

Want dit is wat er onderhuids speelt:
Meestal komt eigenwijs/koppig handelen voort uit angst - om iets te veranderen, op een andere manier te doen of te benaderen. Een mens is een gewoontedier, en verandering is onbekend en daarom vaak een beetje eng. Denk bijvoorbeeld aan een kind dat voor het eerst iets alleen aan een (onbekende) volwassene moet gaan vragen. "Ik durref niet..."
Ook is er vaak een fors stuk ego van onszelf mee gemoeid. Door de eigenwijsheid, koppigheid, 'doofheid' van de andere partij voelen we ons bedreigd, aangevallen in ons gevoel van eigenwaarde.

Sta even stil bij dit spiegelbeeld. De dingen waaraan je je ergert in de ander zijn doorgaans juist die dingen die in jou om aandacht vragen. Liefdevolle aandacht voor jeZelf is het uitgangspunt om verandering te bewerkstelligen. De verandering die je zo graag zou willen zien in de ander begint, hoe paradoxaal ook, in jou. Hoe jij omgaat met de buien, het humeur van anderen.
Wanneer je de ander kunt zien als dat bange kind, zul je veel milder reageren op diens handelwijze. En als je je realiseert dat je altijd veilig bent bij jeZelf, kan niemand je gevoel van eigenwaarde aantasten.

Maar hoe zit het nou met ZELF eigenwijs zijn? Wanneer je weet dat je ZELF tegen-beter-weten-in iets blijft doen op de oude manier?
Ook nu is angst het uitgangspunt. Accepteer dat je bang bent om je handelwijze te veranderen. Accepteer dat je bang bent voor het onbekende. Zie die angst onder ogen, erken dat hij er is. Bedank hem dan voor de les die hij je leert, en laat hem los. Stuur hem terug naar de Bron om te worden getransformeerd in positieve energie.

Wijsheid komt slechts mondjesmaat tot stand - denken we. Het is een verworvenheid waar we een hoop tijd voor nodig hebben ('oude mensen zijn wijs') en hard voor moeten werken of een moeilijk leven voor moeten doorstaan. Alleen door de inzichten die we op die manier verwerven worden we wijs.

Mis. Dit is helaas de gangbare opvatting van het oude 3-dimensionale referentiekader - en dat heeft afgedaan. De Waarheid is dat in ieders Hart een bron van Wijsheid te vinden is, die ligt te wachten om ont-dekt te worden. Het is simpel en makkelijk om die aan te boren; je hoeft slechts te luisteren naar de stem van je Hart en ernaar te handelen. Wanneer je dat eenmaal doet, is eigenwijsheid verleden tijd en leef je vanuit je Eigen Wijsheid.

Liefde, Licht en Wijsheid,
Alexa

Uitgesteld geluk

We doen het allemaal: uitstellen. Wachten met iets te doen of te zijn totdat... vul maar in. En hoe vaak we ook niet te horen hebben gekregen 'van uitstel komt afstel', het maakt niet uit. We stellen het - wat het ook mag zijn - uit tot het laatste moment. Dit geldt voor dingen waar we geen zin in hebben, een beetje bang voor zijn, of iets dat van onszelf niet mag.

Daarnet werd ik weer eens met mijn neus op de feiten gedrukt. Ik bedacht dat ik iets leuks wilde doen (voor MIJ, iets dat MIJ blij maakt), en betrapte mezelf erop dat ik direct daarop dacht: "maar eerst nog even dat (voor anderen)". En jawel hoor - ik ben weer bezig met uitstellen. Weg blij gevoel. 'Het mag niet.'

Nu ik dit voor mezelf heb ontdekt, kies ik ervoor om hiermee op te houden. Het betekent namelijk dat ik mezelf als minder belangrijk beschouw dan een ander en mezelf achteraan in de rij plaats. 

Omdat ik ervan overtuigd ben dat iedere verandering begint bij MIJ, maak ik NU ook BEWUST de KEUZE om niet langer door te gaan met uitstellen om me ZELF blij en gelukkig te voelen. Onze emoties zijn frequenties die we uitzenden als radiogolven, en die anderen oppikken door hun eigen 'antennes'. We zijn allemaal graag bij gelukkige mensen in de buurt, dus waarom zou ik niet ZELF zo'n 'gelukszender' zijn? 

"When mom's happy, everybody's happy", zeggen ze in het Engels. (Wanneer mama gelukkig is, is iedereen gelukkig.) Daarom ga ik nu iets doen voor MIJ, iets dat me blij maakt - en daarna komt de rest wel. Dan kan ik dat met een glimlach doen, omdat ik die blijdschap, dat geluksgevoel, bij me blijf dragen.

Liefde, Licht, en Blijdschap,
Alexa

Nutteloos

We hebben allemaal wel eens een periode dat we ons nutteloos voelen. Het maakt niet uit wat we doen, het resultaat is niet wat we ervan verwachtten. En daar zit hem nou de kneep: we verwachten iets, en krijgen het niet, of iets anders. Nutteloos. Waardeloos. Verloren tijd.
Maar is dat wel zo? Het overkomt me steeds vaker dat ik begin te doorzien dat niets zomaar gebeurt. 'Zomaar' houdt in 'bij toeval' - maar dat bestaat niet. Toeval bestaat niet. Alles heeft een reden; alleen zie je die reden pas achteraf...

Goed, toeval bestaat niet. 'Nutteloos' bestaat dus ook niet. Ook al doorzien we op het moment zelf niet wat er echt gebeurt, wat er achter de hele situatie plaatsvindt is absoluut NIET nutteloos. Het is de manier van het Universum om ons iets duidelijk te maken, te laten leren. Zo heb ik geleerd om, wanneer het woord of het gevoel van nutteloos zijn, in me opkomt, even een stapje terug te doen en te proberen het hele plaatje te zien. 'The bigger picture' zogezegd.

Vaak is het een kwestie van oude dingen, denkbeelden, patronen enz. loslaten. Nutteloos? Echt niet! Want met alles dat je met Liefde loslaat, maak je ruimte voor betere dingen, denkbeelden en overtuigingen. Zie het dus als een zegen, en je zult er wel bij varen.

Liefde, Licht en Wijsheid,
Alexa 

Bevrijd jezelf

We hebben allemaal wel iets in ons dat we liever kwijt dan rijk zijn. Of het nu gaat om een bepaalde angst, een situatie die we telkens weer meemaken of een gedragspatroon. Er is een simpele formule om dit soort dingen los te laten en ons ervan te bevrijden. 

1. Zie onder ogen wat je wilt veranderen/kwijt wilt.
2. Erken dat het er is.
3. Vergeef jezelf dat je het hebt vastgehouden.
4. Laat het los.

"Simpel... ja, ja... Jij hebt makkelijk praten!" hoor ik je denken. En toch is het zo. Door deze 4 stappen te volgen kun je jezelf bevrijden van alles dat je ervaart als negatief en ongewenst. Het vereist echter wel moed en volstrekte eerlijkheid naar jezelf toe.

Een voorbeeld:
1. Je hebt de vaste overtuiging dat mannen in de maatschappij beter af zijn dan vrouwen.
2. Erken dat je je als vrouw minderwaardig voelt aan mannen.
3. Vergeef jezelf dat je die overtuiging al zolang hebt vastgehouden.
4. Bedank de negatieve overtuiging voor de les die je hij je heeft geleerd, en stuur hem terug naar de Bron, de Creator, om te worden getransformeerd in positieve energie.

Veranderingen bewerkstelligen en jezelf bevrijden is alleen maar moeilijk als het je eigen OVERTUIGING is dat het zwaar werk is! Je kunt het net zo moeilijk of makkelijk maken als je zelf wilt - en dàt is MIJN overtuiging!

Liefde, Licht en Waarheid,
Alexa

Diepste angst - 3: De leegte vullen

Daar stond ik, op de drempel van het gewelf dat mijn diepste angst had vastgehouden. De poort was open en de zon scheen naar binnen. Het was leeg, en ik voelde me net zo. 
Het was alsof ik een stuk van mezelf kwijt was, wat uiteraard ook het geval was, maar niet iets dat ik terug wilde. Ik miste het niet. 
Ik vroeg in mezelf wat ik moest doen, want ik had het gevoel 'dat het nog niet klaar was'. Het voelde niet 'af'; er miste nog iets.

'Ga naar binnen en vind de boeken.' Ik ging terug naar binnen; achterin het gewelf stond een simpele open boekenkast, met daarin een nogal vreemd allegaartje - van pocketboeken tot museumstukken en alles wat daartussen zit. Ik moest een ouder exemplaar pakken, en zei nog voordat ik het opende: 'Maar er staat niets in!' 

'Weet je dat wel zeker?' 'Kijk dan, de bladen zijn leeg!' 'Leg je hand erop.'
Dus ik leg mijn hand erop en zie een brandend pentagram voor mijn ogen verschijnen. Wat moet ik me daarbij voorstellen? 'Het is een symbolische afbeelding van een evoluerende ziel. Je hebt de onderste 2 punten achter je gelaten, en staat nu op het horizontale vlak. Wil je de top bereiken?' 'Ja!' 'Zoek dan de trap en ga die op.'

Ik zet het boek terug in de kast en loop naar de achterkant van het gewelf. Er is daar een onverlichte doorgang en ik moet tastend mijn weg vervolgen - totdat ik me herinner dat ik licht op mijn voorhoofd en in mijn hart draag. Ik was mijn macht weer eens vergeten... Dan kan ik alles zien, en vind de trap met gemak. Ik beklim de treden; het is een lange wenteltrap, recht naar boven. Op een gegeven moment zitten er een soort sleuven in de muur waardoor daglicht naar binnen valt; hierdoor weet ik dat ik boven de rotswand ben gekomen.
Uiteindelijk kom ik bovenin een toren uit. Ik heb een wijds uitzicht; het eerste dat ik zie, is de zee, en iets naar rechts een prachtig groen, golvend landschap. Ik draai me nog wat verder naar rechts en zie een stad. Er lopen allemaal mensen vanuit de stad naar de toren. Het zijn MIJN mensen, MIJN volk!

En op dat moment VOELDE ik FYSIEK dat mijn hart letterlijk 'opsprong van vreugde'. Waar eerst leegte was, was nu niet genoeg ruimte om dat hart te herbergen. Mijn borstkas was niet groot genoeg om die kolossale VREUGDE te bevatten, en ik voelde dat het uit me stroomde en werd weerkaatst door de mensen die me kwamen begroeten. 
Ik was eindelijk THUIS.

Vrede, Liefde en Licht,
Alexa

Diepste angst - 2: Verwerken en Loslaten

In het vorige artikel heb ik beschreven wat mijn diepste angst was, het diepst weggestopte probleem, de 'kapstok' waar alle toestanden en ervaringen aan opgehangen waren. Toen dat eenmaal duidelijk was, had ik een beetje het gevoel tegen een betonnen muur op te lopen. Want je weet dan wel wat er aan de hand is, maar hoe ga je nu verder?
Ik las om de haverklap 'release your core fear by processing it through the heart'. Laat je diepste angst los door hem te verwerken met je hart. Over cryptisch gesproken! 
Hoe moest ik me dat in vredesnaam voorstellen?

Al jaren volg ik mijn intuïtie, en die bleef maar zeggen: 'Ga naar binnen'. 
Met frisse tegenzin (jezelf tegenkomen is nooit leuk) heb ik dat toen maar gedaan.
Ik ben rustig gaan zitten, heb mezelf geconcentreerd op de lichte plek in mijn hart en heb gevraagd wat ik moest doen om dit probleem op te lossen.
Dit is wat er gebeurde.

Ik zag een strandje met links de zee en rechts een enorme rotswand, met daarin een stel gigantische, gebeeldhouwde stenen deuren; een soort grote poort. Er was een tovenaar, echt een machtige magiër, die probeerde ze open te krijgen met geweld: dynamiet, zelfs een tsunami - maar niets werkte. Toen was er opeens een vrouw, een klein, frêle figuurtje in een zilvergrijze lange jurk met licht op haar voorhoofd. (Ik realiseerde me dat ik zowel de tovenaar als de vrouw was.) Ze zei hem, heel rustig, dat het zo niet werkte en liep naar de poort toe. Ze legde haar linkerhand op haar hart en haar rechterhand op de poort en zei: 'Geef maar, laat je pijn maar gaan.' Ik WIST dat ik - als dat kleine, tere vrouwtje - de macht had om die enorme poort open te krijgen, simpelweg door de kracht van Liefde en Mededogen. De tovenaar vervaagde, en ja, de poort liet zijn verdriet en pijn los - die ik voelde in mijn hart en kon verwerken.
Het duurde een poosje (oh, de pijn...), maar uiteindelijk was het gedaan en zie, de poort zwaaide open. Deuren van wel een halve meter dik, en ik verwachtte geknars en gekraak te horen, maar het was doodstil.

Achter de poort bleek een enorm gewelf te zitten, en daaruit kwam een kind. Een prachtig meisje in een glanzende regenboogkleurige prinsessenjurk, dat op me toekwam en me begroette met: 'Ik zou je graag een knuffel willen geven, maar ik ben vies en wil je mooie jurk niet vuil maken.' En er was nergens op of aan haar ook maar een vlekje te bekennen!
We gingen op zoek naar een spiegel, zodat ik haar kon laten zien hoe mooi ze was, maar er was niets te vinden, alleen lege frames. Ik haalde ergens vanachter mijn rug opeens een spiegel vandaan en liet haar zien dat ze zo schoon en mooi was als pasgevallen sneeuw. Toen ze besefte dat ZIJ dat spiegelbeeld was, keek ze me aan en vroeg verlegen: 'Heb je ook zo'n kleurige spijkerbroek voor me?' Ik moest lachen, en in een oogwenk was de jurk verwisseld voor spijkerbroek, T-shirt en gympen. Ze gaf me een dikke knuffel; ik liet haar los en ze huppelde naar buiten om te spelen.

Ik bleef achter in het gewelf, draaide me om en keek naar buiten over de zee. Ik liep naar de drempel en stak mijn armen omhoog in een uitbarsting van dankbaarheid, maar had het gevoel dat ik 'leeg' was. Waar eerst mijn hart had gezeten, was een leegte. Hoe kon ik die vullen? En waarmee?

Vrede, Liefde en Licht,
Alexa