"Holodeck: OFF"

Wie ooit gekeken heeft naar Star Trek, begrijpt wat ik bedoel met "Holodeck: OFF". In de latere series was er op de Enterprise een ruimte waar de bemanningsleden zich konden ontspannen op de manier die ze wensten door een bepaald programma te activeren. Het startcommando was: "Holodeck: ON". 
Daarna zorgde de scheepscomputer ervoor dat de planeet van keuze, de omgeving, de mensen/aliens, kortom de hele mikmak, als hologram in drie-dimensionale werkelijkheid werd gecreëerd en beleefd kon worden. 
Wanneer de bemanningsleden tussentijds, dus voordat de hun toegemeten tijd was verstreken, terugmoesten naar de werkelijkheid van hun eigen leven, deden ze dat met het commando: "Holodeck: OFF". 

Stel je nu eens voor dat je dat kon doen met je eigen leven. Om te beginnen zou je moeten bepalen welk programma je zou willen beleven; ben je bijvoorbeeld een man of een vrouw? Een atleet, musicus, schilder, bankdirecteur, manusje-van-alles, schoenmaker, danseres? Wanneer je dat eenmaal weet, ga je verder: waar, hoe en met wie zou je dat programma willen beleven? Tenslotte leven we niet alleen, dus er zullen andere mensen om je heen zijn. Vul je nieuwe leven in zoals je dat wenst, en kleur het plaatje zo volledig mogelijk in.
DROOM dat nieuwe leven. Schrijf je programma als het draaiboek van de allermooiste film die je je maar kunt voorstellen.
Wanneer het programma klaar is, hoef je het alleen nog maar te uploaden in de scheepscomputer, naar de ontspanningsruimte te gaan en te zeggen: "Holodeck: ON". 

Mooi hè, zo'n droom.
Het wordt alleen andere koek wanneer je je realiseert dat dat precies is wat je hebt gedaan voordat je hier kwam, in DIT leven. Dan ga je je wellicht afvragen: 'Hoe heb ik ooit zo stom kunnen zijn om ...' Of: 'Ja maar, DAT heb ik toch nooit gewild?!' En meer van dat fraais. 
Want laat DIT leven, DIT programma dat je beleeft, nou precies zijn wat je ZELF hebt geschreven en geupload naar je eigen interne scheepscomputer oftewel JE EIGEN DENKEN.

Nu is het niet mogelijk om tussentijds, dus voordat het programma is 'afgelopen' (en je je tijd hier, op dit ondermaanse 'holodeck' gehad hebt) even te pauzeren. Ons leven heeft geen pauzeknop die je naar believen kunt aan- en uitschakelen. Wat je echter wèl kunt doen, is gaandeweg het programma HERSCHRIJVEN.

Dat kan wat lastig zijn, en dan met name omdat we onszelf zodanig geprogrammeerd hebben dat we beter weten wat we NIET willen, dan wat we WEL willen. En toch hoeft dat niet moeilijk te zijn. Moeder Theresa bijvoorbeeld had uitstekend door hoe het werkt; zo weigerde ze pertinent om mee te doen aan een anti-oorlogsdemonstratie. "Roep me maar voor een vredesdemonstratie." 

Het lijkt niet alleen simpel, dat is het ook. Gebruik geen woorden/gevoelens als anti, tegen, niet enz., maar vervang die door hun positieve tegenhangers. Ben je anti-oorlog? Dan ben je dus pro-vrede. Anti-ruzie? Pro-communicatie. Anti-zus-en-zo? Pro-dit-en-dat. Kost misschien wat moeite om de juiste bewoordingen te vinden, maar ze zijn er - en anders omschrijf je het. Maar MAAK dat nieuwe draaiboek! 

Wanneer je je eigen programma, je eigen leven gaat herschrijven, doe dat dan met Liefde en Respect in je hart - voor jezelf, je medemensen, de Aarde, het Leven Zelf. Luister naar je Intuïtie en handel daarnaar. Naarmate je meer ervaring krijgt in het 'omprogrammeren', zul je sneller resultaten zien en meer zelfvertrouwen krijgen. JE KUNT HET. En dan weet je ook dat, wanneer straks je tijd hier om is, je met een gerust hart en een glimlach kunt zeggen: "Holodeck: OFF."

Vrede, Liefde en Licht,

Alexa

Aha! Oftewel: het muntje valt

Van de week had ik echt het gevoel tegen een muur aan te lopen. Er kwam niets uit mijn handen, wat ik ook aanpakte of probeerde - het wilde niet lukken. Telkens wanneer me zoiets 'overkomt' (onzin natuurlijk - niets overkomt je, je creëert het zelf) blijkt dat ik ergens iets niet helemaal heb begrepen of geïntegreerd. Pas op de plaats, stapje terug, terug naar de schoolbanken - dat soort dingen. Maar in welke hoek moet ik het zoeken?
In meditatie heb ik om leiding en duidelijke aanwijzingen gevraagd. Kort daarop las ik dit artikel, dat al een poosje in mijn mailbox bivakkeerde. Ik heb het vertaald uit het engels. (Het is wat krakkemikkig geschreven, alsof hij voor een klas stond of zo.)

>>
Kwantum-Realiteit: De Onbegrensde Mogelijkheden In Alle Dingen - door John Assaraf

Nobelprijs-winnende natuurkundigen hebben onomstotelijk bewezen dat de fysieke wereld een grote zee van energie is, die in milliseconden in en uit 'het bestaan' knippert , telkens en telkens weer. Niets staat vast. Dit is de wereld van de kwantumfysica.
Zij hebben bewezen dat wat dit steeds veranderende energie-veld in elkaar zet en bij elkaar houdt in de objecten die we zien, onze gedachten zijn.

Waarom zien we een persoon in plaats van een knipperend cluster van energie?
Denk aan een filmrol.
Een film is een verzameling van ongeveer 24 frames per seconde. Alle frames zijn gescheiden door een stukje zwart. Door de snelheid waarmee het ene beeld het voorgaande vervangt worden onze ogen en hersenen bedrogen, en denken we één doorlopend en bewegend beeld te zien.
Denk aan televisie.
Een beeldbuis is gewoon een buis waarin bergen elektronen het scherm op een bepaalde manier raken, waardoor de illusie van vorm en beweging wordt gecreëerd.
Dit is wat alle objecten uiteindelijk zijn: illusie.

Je hebt 5 zintuigen (zien, horen, voelen, ruiken en proeven).
Elk van deze zintuigen heeft een specifiek spectrum (een hond hoort bijvoorbeeld een ander bereik van geluid dan jij, een slang ziet een ander spectrum van het licht dan jij, en ga zo maar door). Met andere woorden: jouw set zintuigen neemt een zee van energie waar vanuit een bepaald beperkt standpunt, en vormt er een beeld van. Het is niet volledig en ook niet nauwkeurig; het is gewoon een interpretatie.

Al onze interpretaties zijn uitsluitend gebaseerd op de 'interne kaart' van de werkelijkheid die we hebben, en niet de echte waarheid. Onze 'kaart' is het resultaat van de collectieve ervaringen van ons persoonlijke leven.
Onze gedachten zijn gekoppeld aan deze onzichtbare energie en zij bepalen welke vorm de energie aanneemt. Je gedachten verschuiven dus letterlijk het universum deeltje-voor-deeltje om jouw fysieke leven te creëren.

Kijk om je heen.
Alles wat je ziet in onze fysieke wereld begon als een idee, een idee dat groeide terwijl het werd gedeeld en geuit, totdat het genoeg  groeide om een fysiek object te worden.
Je wordt letterlijk waar je het meest aan denkt. 
Je leven wordt wat je je het meest hebt voorgesteld en waarin je het meest hebt geloofd.
De wereld is letterlijk je spiegel, zodat je op het fysieke vlak kunt ervaren wat je tot jouw waarheid hebt gemaakt... totdat je deze wijzigt.

De kwantumfysica toont ons dat de wereld niet het moeilijke en onveranderlijke ding is dat het lijkt te zijn. In plaats daarvan is het een uitermate vloeiende plaats die continu wordt  opgebouwd met behulp van onze individuele en collectieve gedachten.
Wat we denken dat waar is, is in werkelijkheid een illusie, bijna als een goocheltruc.
Gelukkig zijn we begonnen de illusie te ont-dekken en vooral, hoe we die kunnen veranderen.

Waar is je lichaam van gemaakt? Negen systemen/stelsels omvatten het menselijk lichaam: skelet, spier-, bloedsomloop-, spijsvertering-, endocrine-, zenuw-, voortplanting-, ademhaling-, en urinewegstelsel.
Waaruit bestaan die? Weefsels en organen.
Waar zijn weefsels en organen van gemaakt? Cellen.
Waar zijn cellen van gemaakt? Moleculen.
Waar zijn moleculen van gemaakt? Atomen.
Waar zijn atomen van gemaakt? Sub-atomaire deeltjes.
Waar zijn subatomaire deeltjes van gemaakt? Energie!

Jij en ik zijn pure licht-energie in zijn mooiste en intelligentste configuratie. Energie die onder de oppervlakte voortdurend in beweging is, en je houdt het allemaal onder controle met je machtige geest. Je bent één groot stellair en machtig Menselijk Wezen.

Als je jezelf kon zien onder een krachtige elektronenmicroscoop en nog andere experimenten op jezelf zou uitvoeren, zou je zien dat je bent opgebouwd uit een cluster van constant veranderende energie in de vorm van elektronen, neutronen, fotonen en ga zo maar door.
Zo is het ook met al het andere om je heen. De kwantumfysica leert ons dat het de handeling van het waarnemen van een object is, die ervoor zorgt dat het is daar waar we het waarnemen, en hoe we het waarnemen.
Een object bestaat niet onafhankelijk van de waarnemer! Dus, zoals je kunt zien, zijn je waarneming, je aandacht voor iets, en je intentie, letterlijk hetgeen dat ding creëert.
Dit is wetenschappelijk onderzocht en bewezen.

Je wereld bestaat uit Geest(kracht), Lichaam en Denken.
Elk van deze drie, Geest, Lichaam en Denken, heeft een eigen functie die uniek is en niet gedeeld met de andere. Wat je ziet met je ogen en ervaart met je lichaam is de fysieke wereld, die we Lichaam zullen noemen. 
Lichaam is een effect, gecreëerd door een oorzaak.
Deze oorzaak is Denken.
Lichaam kan niet scheppen. Het kan alleen ervaren en worden ervaren... dat is de unieke functie ervan.
Denken kan niet ervaren... het kan alleen verzinnen, creëren en interpreteren. Het heeft een wereld van relativiteit (de fysieke wereld, Lichaam) nodig om zichzelf te ervaren.
Geest is Al Dat Is, dat wat leven geeft aan Denken en Lichaam.

Lichaam heeft geen kracht om te creëren, maar het geeft ons de illusie van de macht om dat te doen. Deze illusie is de oorzaak van veel frustratie. Lichaam is puur een effect en heeft geen macht om te veroorzaken of te creëren.

De sleutel van al deze informatie: be-ZIE de wereld en het universum anders dan je nu doet, zodat je kunt manifesteren wat je werkelijk wenst.
[Voor de volledige engelse tekst, klik hier]
<<

Voor mij was dit artikel een 'muntje dat valt' - zo'n moment van 'dus zó zit dat!' 
Het grappige is, dat ik dit intuïtief allang wist en voor mezelf als zijnde waarheid had aangenomen, maar het is prettig om zo af en toe eens een bevestiging te krijgen. Ik heb alleen het gevoel dat het 'niet af' is, dus mogelijk komt hierop nog een vervolg.

Soms voel je je als een blinde in een onbekende omgeving, zonder hulp en zonder stok, terwijl je tastend je weg probeert te vinden. Wanneer je echter om hulp en duidelijke leiding/aanwijzingen vraagt, krijg je die ook.
Dus: op naar de volgende stap.

Vrede, Liefde en Licht,
Alexa

Wie ben ik?

Er zijn vele antwoorden mogelijk op de vraag 'Wie ben ik?' Ten eerste is daar natuurlijk je naam, en verder uitbreidingen als 'de vrouw van' of welk ander etiketje maar voorhanden is.
Dit zijn allemaal dingen waarvan we het idee hebben dat die ons identificeren. Maar zegt dat nou iets over wie ik BEN? 

Laatst had ik met een vriendin een gesprek over taal. Onze nederlandse taal is vergeven van de amerikanismen, maar afgezien daarvan is het nog steeds zo dat de manier waarop jij die taal spreekt, jou identificeert als 'Utrechtenaar', 'Limburger', 'Hagenees' enz. enz. Kortom: of je nou een 'officieel' dialect spreekt of 'alleen maar' je woorden uitspreekt op de manier die bij jou in de regio/stad wordt gebruikt, je identificeert jezelf daarmee als zijnde 'afkomstig uit'. Maar zegt dat iets over wie JIJ BENT?
Heb je er ooit bij stilgestaan dat een taal op zich niets betekent? Het is een manier van communiceren, meer niet. Het identificeert je misschien, maar wanneer je het rijtje Amsterdammer - Nederlander - Europeaan - Wereldburger afgegaan bent, wat vertelt het dan helemaal over JOU als persoon?
Als je alle etiketjes weghaalt, dingen als 'de vader van' of 'Venezolaan' om maar een paar dwarsstraten te noemen, hou je mensen over. Allemaal MENSEN, die dingen gemeen hebben en dingen waarin ze verschillen. Maar WAT is het nou dat mij tot MIJ maakt, en jou tot JOU? Hoe definieer jij jeZELF? Wat is jouw ESSENTIE?
Hmmm...

Het bleef maar malen in mijn hoofd, en uiteindelijk heb ik de begrippen maar opgezocht: 
identificeren: zich herkennen in, zich vereenzelvigen met
identiteit: eigen karakter
definiëren: nauwkeurig bepalen met woorden
essentie: wezen, kern (van een zaak)

Eerlijk gezegd moest ik er het mijne van hebben, en heb het dan ook gevraagd tijdens een meditatie. Het antwoord was verrassend...

Taal en dat soort dingen zijn opgeworpen om de mensheid onderling te scheiden, als deel van de 'Verdeel en Heers'-politiek die gedurende millennia de standaard was onder de Mensheid. Elke taal heeft ook zijn beperkingen; je moet al minstens 5 verschillende moderne talen vloeiend beheersen om bepaalde dingen echt uit te kunnen leggen aan anderen, zodat die de nuances en gevoelswaarden van sommige begrippen kunnen vatten zoals jij ze bedoelt. Daarom zal 'taal' zoals wij die kennen uiteindelijk ook verdwijnen, om plaats te maken voor een manier van communiceren die veelomvattender is, meer op het gevoel gericht. 

Wij als personen worden herkend aan hetgeen we de wereld in sturen, dat is wat ons IK definieert. Onze UNIEKheid is onze vibratie, onze energie, onze 'energetische handtekening'. We zullen altijd uniek zijn en blijven, maar niet apart: we zijn ook een deel van de EENheid, het Collectief. Slechts wanneer we als EENheid opereren, dus SAMENwerken als Mensheid ALS GEHEEL, kunnen we bereiken wat het beste is voor ALLEN. Onze vibratie is de uiting van onze essentie, ons wezen. En ons wezen, onze KERN, is LIEFDE. LIEFDE IS. LIEFDE BESTAAT. Het is geen gevoel dat buiten ons staat, WIJ ZIJN LIEFDE.
Liefde is een KRACHT, en wij sturen die aan met onze INTENTIE, onze wens. Niet wat we denken, maar wat we VOELEN is onze intentie, en daarmee sturen we de LIEFDE aan, die de SCHEPPENDE KRACHT is. WIJ ZIJN LIEFDE. En naarmate we meer negatieve dingen loslaten, verhoogt onze trilling en zijn we beter in staat om die Liefde ook om ons heen te verspreiden, en gezamenlijk een betere toekomst te creëren.

Ik moest dit echt even laten bezinken. Het is me nogal wat! Maar het verklaart veel, al was het alleen maar waarom je je bij de één wel op je gemak voelt en bij de ander niet. Wij mensen zijn vleesgeworden LIEFDE.
Stof tot nadenken heet dat. Maar eigenlijk is het 'een concept om te doorVOELEN'.

Vrede, Liefde en Licht,
Alexa

Verbondenheid

Dit artikel heb ik zo'n 1½ jaar geleden geschreven voor een vorig blog, maar nooit gepubliceerd. Nu is blijkbaar de tijd aangebroken dat het alsnog de wereld ingaat.

Heb jij dat nou ook, dat het net is alsof er een soort van verschuiving plaatsvindt in met wie je je verbonden voelt? Dat sommige mensen waar je al jaren mee omgaat 'opeens' uit je leven verdwijnen? Dat het contact met bepaalde kennissen in hoog tempo verwatert - maar dat er 'opeens' anderen zijn met wie het klikt en je je verbonden voelt? Gefeliciteerd, je bent dus de enige niet.

Mogelijk ben je je bewust van de veranderingen die plaatsvinden en in steeds hoger tempo voortgaan. Je kunt het allemaal niet meer bijbenen, het gaat te snel voor je. Je voelt je angstig en rusteloos, maar weet niet precies waarom of wat er nou de oorzaak van kan zijn. Of je hebt opeens allemaal vage klachten, symptomen die geen duidelijk beeld geven van wat je nou mankeert.  Soms is dat iets om bang van te worden.

Maar wanneer je, zoals ik, ervan overtuigd bent dat dingen gebeuren met een reden, dan valt er een stuk stress weg. Je weet dat toeval niet bestaat, en dat er blijkbaar iets is dat moet plaatsvinden om je iets duidelijk te maken. Of de weg vrij te maken voor iets/iemand anders dat beter bij je past. Helaas zijn we geen helderzienden (nee, ik ook niet) en kunnen we dus pas achteraf zeggen: oh, dus dát was het... 

Laat me je geruststellen: er is een oplossing voor het probleem. Ga er eens even een paar minuutjes voor zitten en bedenk bij jezelf wat JIJ het belangrijkst vindt in dit leven. Doe je ogen dicht, zodat je niet afgeleid wordt. WAT is VOOR JOU nu ècht BELANGRIJK? Geld? Je huis? Je auto? Je nieuwe garderobe? Of zijn het de mensen om je heen? Je huisdieren? Je gezondheid? De natuur? Waar hou je van? 

Even terzijde: stel je voor dat we hier zo'n enorme financiële crisis of natuurramp zouden krijgen, dat je in één klap alles kwijt zou zijn: je spaargeld, je huis, je auto, je garderobe - alles. Echt een 'worst case scenario'. 
Wat blijft er over? Iedereen zit opeens in hetzelfde schuitje. Denk je dat er dan geen andere regels zullen gelden, nu er ineens geen verschil meer is tussen Jan Modaal en Meneer de Directeur? Dan worden mensen ineens weer ingeschat op hun talenten, hun kennis en vaardigheden. Dan is hun MENS-ZIJN weer belangrijk, en juist níét hun rijkdom of status. 

Goed, wat vind ik nou belangrijk. Ik heb geen hoge pet op van financiële rijkdom en de daarmee gepaard gaande status. Daarentegen ben ik zéér gesteld op MENSELIJKE rijkdom. Dat mag je dan geen status geven in de ogen van anderen, maar dat interesseert me hoegenaamd niets. Ik omring me het liefst met hen die mij dierbaar zijn, mensen waarmee ik een 'klik' heb. Ook dat verschuift, en het contact is ook niet altijd fysiek (denk maar aan het internet), maar dat gevoel van verbondenheid is er wèl. Altijd. 

Wat er ook altijd is, en wederzijds, is de waardering voor de ander en de (onbewuste) wil om te helpen. Je steentje bij te dragen, het leven voor de ander wat makkelijker te maken. Dat gevoel is heel vaak niet eens aan de oppervlakte aanwezig, maar als je later terugkijkt op een gesprek of ontmoeting, dan zie je duidelijk dat het er toch was. 

Op de een of andere manier weten mensen van goede wil elkaar altijd te vinden, en precies datgene te zeggen en/of te doen wat de ander nodig heeft.

Ik wens je toe dat je je verbonden voelt met vele anderen van goede wil - daar wordt de wereld alleen maar rijker van.

Vrede, Liefde en Licht,
Alexa

Doe jeZelf een plezier

Vergeef een ander niet omwille van hem of haar,
Vergeef hen omwille van Jezelf!

Wanneer je wrok koestert naar een ander toe, ben je met die persoon of situatie verbonden door een emotionele schakel die sterker is dan staal. Vergeving is de enige manier om die schakel te doen oplossen en vrij te worden.
Vergeven betekent niet vergeten, en evenmin betekent het dat je de boodschap afgeeft dat wat iemand deed in orde was. Het betekent slechts dat je boosheid en/of schuldgevoel naar iemand anders of naar jezelf toe hebt losgelaten (of laat gaan). 
Maar dat kan makkelijker gezegd zijn dan gedaan. Als vergeven makkelijk was, zou iedereen het doen.

Dit kleine artikeltje kwam ik tegen in een (engelstalig) blog dat ik volg. Het deed me wat, het 'raakte een snaar' en resoneerde in mijn binnenste. Het is letterlijk kort maar krachtig. 
Nu moet je weten, dat ik al tijden met het thema 'vergeven' bezig ben. In mijn nogal religieus getinte opvoeding was het een terugkerend iets, maar voor mij zo vaag als maar kan. Want wat het nou precies inhield was me een raadsel. 

De uitdrukking vergeten en vergeven kennen we allemaal, evenals bedekken met de mantel der liefde. Voor mijn gevoel was dat net zoiets als het gebeurde in de doofpot stoppen of onder het tapijt vegen. Zo in de trant van praat er maar niet meer over; wat gebeurd is, is gebeurd en er valt niets meer aan te veranderen. Ontkenning.
Maar sommige zaken blijven aan je vreten en dan kun je dat vergeten wel op je buik schrijven... 
Het resultaat is wrok. Onuitgesproken, niet-opgeloste emotionele zaken die geen einde vinden of krijgen, blijven zitten - in je onderbewuste, maar ook in je lichaam. 

Gek genoeg kennen we de woorden van deze begrippen allemaal wel, net als de gevoelswaarde die bij die woorden hoort, maar de letterlijke betekenis gaat ons soms boven de pet. Daarom heb ik eens opgezocht wat het nou eigenlijk inhoudt, wrok en vergeven. Dit zegt het woordenboek: 
wrok: een blijvend gevoel van onvrede over geleden of vermeend onrecht; oude, ingewortelde haat
vergeven: niet meer kwalijk nemen; niet langer kwaad blijven 
Hmmm...

Dit moest ik een poosje laten bezinken, 'er een nachtje over slapen'. Om dan uiteindelijk tot de conclusie te komen dat het niet meer dan logisch is om te vergeven wanneer je verder wilt in je spirituele ontwikkeling. En ja, het is niet makkelijk - maar het levert je wel enorm veel op. En dan met name rust. Rust in je geest, maar ook in je lichaam.

Het is zelfs mogelijk dat je je letterlijk een stuk lichter voelt, alsof er een last van je afgevallen is. Of dat je een gevoel van leegte ervaart; dan blijkt pas hoe ontzettend veel je door te vergeven hebt losgelaten. Hoe je het ook wendt of keert: vergeven schept ruimte. Ruimte voor Liefde. Ruimte voor Licht.

Vrede, Liefde en Licht,
Alexa

Don't worry, be happy!

Vandaag stond ik op met een beetje een onbestemd gevoel. Een dag van 'ik zie wel wat er op me afkomt'. In mijn mailbox vond ik toen het volgende (thank you, Tomas!) dat me greep en ik hieronder met jullie wil delen omdat het zo goed onder woorden is gebracht. Ik heb het vertaald uit het Engels.

>>
Top Tips voor een Nieuw Begin

1. Maak je geen zorgen! Toen ik jonger was werd me verteld dat ik me geen zorgen moest maken en toen ik vroeg waarom, kreeg ik het volgende antwoord: 

"Wanneer er iets gebeurt dat je onder controle kunt houden, kun je het accepteren of besluiten het te veranderen. Wanneer je dingen onder controle kunt houden, is er geen reden om je zorgen te maken. Aan de andere kant, wanneer er iets gebeurt dat je NIET onder controle kunt houden en je niet de mogelijkheid hebt om het te veranderen, is er ook geen reden om je zorgen te maken." 
Hoe je het ook bekijkt, als er iets gebeurt in je leven, gebeurt dat met een reden - misschien is het vanwege een keuze die je hebt gemaakt, of omdat je wordt gedwongen om te veranderen en iets nieuws te gaan doen. Je zorgen maken zal je nooit iets goeds brengen, dus bekijk de situatie voor wat die is en doe er je voordeel mee, in plaats van ongewenste stress of angst te creëren.

2. Beheer je gedachten. Dit gaat samen met punt 1. Dus wanneer je eenmaal

gestopt bent met je zorgen te maken over wat er onvermijdelijk gebeurt in je leven, begin dan je gedachtenwereld te vullen met positieve gedachten. Verandering en nieuwe hoofdstukken van het leven betekenen nieuwe ervaringen en groei. Zonder verandering zouden WIJ niet kunnen veranderen. Dus verander je perspectief, kijk naar je nieuwe start met de ogen van iemand die dit zijn hele leven al heeft gewild, en focus op alle fantastische dingen die eruit kunnen voortvloeien.

3. Waardeer het verleden. Wanneer we een nieuwe fase in ons leven beginnen, hoeft dat niet verdrietig te zijn, zoals bijvoorbeeld wanneer vrienden emigreren en we 'vaarwel' moeten zeggen. Het betekent niet dat we dan maar moeten vergeten wat we allemaal hebben beleefd, of de herinneringen die we samen hebben gemaakt. Wees in plaats daarvan blij en dankbaar voor wat je hebt doorgemaakt (ja, ook voor de moeilijke tijden!), omdat die je hebben gebracht waar je nu bent. Glimlach om wat je onderweg hebt geleerd, en wees blij met de kracht en kennis die je hebt verworven. Wees trots op de dingen die je hebt bereikt en wees enthousiast bij het nieuwe dat je gaat aanpakken, omdat het je zal helpen je verder te ontwikkelen en wijzer te worden.

Herinner je dat JIJ de macht hebt om te bepalen welke uitkomst je krijgt bij wat je doet èn hoe je je voelt, iedere dag opnieuw.
<<

Waar het op neerkomt is dat het absoluut geen nut heeft om ons zorgen te maken. We hebben ALTIJD de keuze en de macht om te bepalen hoe we iets ervaren. Daarom:
Don't worry, be happy!

Vrede, Liefde en Licht
Alexa

Schop de HOOP de deur uit!

Wat vertel je me nou?! 
Ik kan me voorstellen dat je hier met open mond naar zit te kijken, maar ik meen het: schop de hoop de deur uit.

Maar hoe zit het dan met 'hoop doet leven'? En 'hoop op een beter leven'? En...
Nee. Schop de hoop de deur uit.

...
Wat bedoel je?

Hoop is verstrengeld met angst en heeft een negatieve lading. Je  hoopt op een beter leven, maar diep in je hart ben je bang dat dat er niet komt. HOOP HEEFT EEN NEGATIEVE LADING.
Laat dit maar even goed tot je doordringen. 

Hoe vaak heb je al niet dingen gezegd als 'O, ik hoop toch zó dat...', of 'Laten we hopen dat het er ooit nog van komt', en meer van dat soort uitlatingen. En hoe vaak werd die hoop werkelijkheid? Niet erg vaak, daar durf ik wat onder te verwedden. Want hoop heeft niet alleen een NEGATIEVE, maar ook een PASSIEVE LADING: je wacht tot het naar je toekomt, dat je het ontvangt, gegeven wordt. Hoop ligt buiten onszelf, en MAAKT ONS AFHANKELIJK.

Ik weet dat ik nu waarschijnlijk je wereldje op zijn grondvesten laat schudden, maar wie niet bereid is om te veranderen, om zijn/haar kwaliteit van leven te verbeteren, volgt mijn blog niet. Vrije keuze voor iedereen.

Daar heb je er weer één bij de kop: vrije keuze, vrije wil. Door te blijven hopen op betere tijden, een einde aan de financiële crisis, wereldvrede enz. houden we de huidige omstandigheden, de financiële crisis en oorlogen in stand - omdat hoop een negatieve, passieve lading heeft. 

Wanneer we er echter voor KIEZEN onze vrije wil te GEBRUIKEN om betere tijden enz. te realiseren, simpelweg door die voor onszelf te VISUALISEREN, dan zijn we daar al een stuk dichter bij dan we nu voor mogelijk houden. Tenslotte is het ook nog eens zo dat god (of welke hogere macht dan ook) helpt wie zichzelf helpt.

En hier heb je dan de kern van de zaak. Om die ouwe dooddoener nog maar eens te herhalen: GOD HELPT WIE ZICHZELF HELPT.

Ik heb in mijn artikel Creator al uitgelegd dat wij als mensen die 'goddelijke vonk' allemaal bezitten en dus ook onze eigen werkelijkheid CREËREN. En juist wanneer we die vonk, ons aangeboren talent voor creëren, gebruiken voor het groter goed en ten nutte van 'het collectief' oftewel de maatschappij, de mensheid in het algemeen, dan komt de 'goddelijke' hulp vanzelf - omdat er méér mensen dan alleen jij mee bezig zijn en jullie samen in zo'n geval de 'god' zijn die helpt!!! Waarom zouden we dan nog hopen? Schop de hoop de deur uit!

Vrede, Liefde en Licht,
Alexa

Hoe slim zijn we nou helemaal?!

Ik werd vanmorgen weer even met mijn neus op de feiten gedrukt. Hoe? Wat? In welk opzicht? Het is in één woord te vangen: PROGRAMMERING.
???

We zijn met zijn allen groot geworden in een maatschappij die gebaseerd is op angst en strijd. Angst voor van alles en nog wat, en de overtuiging dat we strijd moeten leveren om wat dan ook te bereiken.

Ga maar na: we moeten naar school, het liefst zo lang mogelijk, om te leren hoe we later een (liefst goedbetalende) baan kunnen bemachtigen. Tegen de tijd dat we van school komen en het bedrijfsleven ingaan, zijn er zo'n 10 banen op de 100 kandidaten. We moeten dus 'strijden' om die baan te krijgen. We hebben geen ervaring, en moeten die daar opdoen - reden voor de werkgever om een kort-lopend contract aan te bieden met een minimum-salaris. Wanneer het werk dat je levert je werkgever bevalt, heb je kans op een nieuw contract. Dat is niet zeker, want nog steeds is het 'voor jou 10 anderen'. Resultaat: strijd om een zo goed mogelijke prestatie te leveren, soms ten koste van jezelf. Want juist omdat er weinig banen zijn, steek je meer tijd en energie in dat werk (wat je misschien helemaal niet leuk vindt of dat absoluut niet bij je past) dan eigenlijk wel goed voor jou is. Innerlijke strijd, die zich uit in stress, is het gevolg.

De tijd verstrijkt en de beoordelingsgesprekken komen eraan. Je weet dat je goed bezig bent geweest voor je werkgever en verwacht dan ook een goede beoordeling te krijgen - en salarisverhoging. Maar wat gebeurt er? Er is altijd wel iets dat een 100% goede beoordeling in de weg staat, en ook al kom je tot, zeg maar, 98% - die loonsverhoging (áls die er al komt) valt lager uit dan je had gehoopt. En dan hebben we het nog maar niet over ontslag...

Angst is een ander verhaal. Zo gauw we kunnen lopen, krijgen we van onze ouders al te horen dat we voorzichtig moeten zijn. Uitkijken voordat we oversteken, niet te hard rennen of in bomen klimmen - we mochten eens vallen. Geen rare dingen eten, je kon er ziek van worden. En als we ziek zijn, dan weten we niet hoe snel we een dokter moeten inschakelen. 

We zijn bang om alleen te zijn, dus zoeken we gezelschap - en is het niet fysiek, dan via de televisie of het internet; zolang we maar aanspraak hebben, is het goed. We sparen en ontzeggen onszelf dingen die ons plezier geven, omdat de inflatie de pan uitrijst en we morgen ook nog moeten kunnen eten. We leven in een uitermate rijk land met een armoede-besef.
We zijn met zijn allen bang om dood te gaan, want de 'norm' is jong en jeugdig (blijven); wie oud(er) is, telt niet of nauwelijks meer mee. Maar er komen ieder jaar wèl weer een heleboel patiënten bij die lijden aan de een of andere levensbedreigende ziekte. 

Dit zijn voorbeelden van ons verwachtingspatroon. 'Omdat het nou eenmaal zo gaat in de wereld.' 'De werkelijkheid leert ons dat...' En ga zo maar door. Dit is ons referentiekader, ons verwachtingspatroon. Onze PROGRAMMERING.
Wanneer we dit met zijn allen in stand houden DOOR HET TE BLIJVEN VERWACHTEN, hoe willen we dan ooit een andere werkelijkheid creëren?!

Het is nu bijna 8 jaar geleden dat ik een hartinfarct had. Het heeft me een week ziekenhuis opgeleverd, een paar maanden rustig aan doen (want je vertrouwt je lichaam niet meer helemaal) en ruim 3 jaar preventief medicijngebruik. 
Wat? Drie jaar maar?! En mijn arts vertelt me dat ik levenslang aan de pillen moet!
Klopt, ik had ook 'levenslang' gekregen. Ik herinner me dat ik tegen de cardioloog zei in een gesprek de eerste 3 maanden na het infarct, dat ik liever niet die 'chemische rotzooi' innam voor de rest van mijn leven, waar op hij me glimlachend vertelde dat het óf de 'chemische rotzooi' was, óf de kans op een nieuw infarct. Let wel, de KANS op een nieuw infarct - géén zekerheid! 
Maar goed, je neemt aan dat de mensen-in-de-witte-jassen het wel bij het rechte eind zullen hebben omdat ze er nu eenmaal voor gestudeerd hebben, dus laat je je lijmen en neem je die troep toch in - tegen beter weten, maar allá. Ik heb sindsdien geleerd om heel goed te luisteren naar de seintjes die mijn lichaam me geeft, en toen ik dan eindelijk doorhad dat het geen seintje meer was maar een schijnwerper midden in mijn gezicht, heb ik een punt gezet achter het medicijngebruik. Ik WIST gewoonweg dat er geen herhaling zou volgen; ik was en ben er rotsvast van overtuigd dat ik nooit meer een hartinfarct zal krijgen.
Sindsdien ben ik voor controle geweest, en de cardioloog is, hoewel sceptisch (omdat ik zo eigenwijs ben en buiten het standaard verwachtingspatroon van bange-patiënt-met-hartkwaal val) tevreden over 'mijn toestand'. Dat had ik hem zonder consult-met-onderzoek ook wel kunnen vertellen...

Waarom ik dit hier vermeld? Om jullie duidelijk te maken dat JE KRIJGT WAT JE VERWACHT! Het maakt geen fluit uit in welke situatie je je bevindt, of om wat voor probleem het gaat. JE KRIJGT WAT JE VERWACHT. 
En zolang we ons VERWACHTINGSPATROON, onze PROGRAMMERING, niet aanpassen en wijzigen in het tegenovergestelde, zullen we steeds krijgen wat we dus NIET willen hebben: nog meer strijd en angst.

Het is slechts een kwestie van je allereerst bewust worden van wat er speelt in je geest, en dat dan omdraaien. Oké, het zal niet van de ene dag op de andere gaan, maar het is WEL mogelijk. Indien we ons kunnen VOORSTELLEN, VISUALISEREN wat we willen hebben/zijn/creëren, komen we steeds dichter bij ons doel.

Vrede, Liefde en Licht,
Alexa

Schatgraven

Ons onderbewuste lijkt vaak op een doolhof. Je weet dat er dingen zijn die maken dat je zus-en-zo reageert op bepaalde dingen, of dit-en-dat doet in bepaalde situaties. Sommige dingen veroorzaken gedragspatronen die je dienen, andere dingen veroorzaken patronen die je alleen maar in de weg zitten. Die laatste zijn vaak je levenslessen. Niet leuk, wel nuttig om te weten; eigenlijk zijn het de grootste schatten in het leven. 

Om in de beeldspraak verder te gaan: om schatten op te graven heb je een aantal zaken nodig, te beginnen met een kaart. Verder heb je een schop nodig om te graven, en een tas of rugzak om de schat in te vervoeren wanneer je die eenmaal in handen hebt.

Met die kaart ga je al meteen de mist in, want je weet dat er op de hele wereld geen kaart bestaat die jouw onderbewuste in beeld brengt. Maar goed, dat zie je dan wel weer. Een schop - hoe moet je dat ding naar binnen krijgen? Geen idee... En die tas of rugzak? Tja, nou wordt het toch wel errug moeilijk, hoor!
Mis. 

Huh? Wat bedoel je nou?

Wie ooit sprookjes of mythologische verhalen heeft gelezen, is vast wel eens een verhaal over een doolhof of labyrinth tegengekomen. Vaak kwam daar ook een of andere slimmerik in voor die iets van een BOL WOL of zo had meegenomen bij gebrek aan een kaart.
Wie geen schop had om te graven, kon altijd wel iets vinden om de grond mee open te breken, desnoods zijn EIGEN HANDEN.
En iedereen had wel iets om een schat in mee te nemen, of het nou een BROEKZAK, een HEMD of iets anders was; waar een wil is, is een weg.
En precies zó gaat het met ons, wanneer we eenmaal bereid zijn om het doolhof van ons eigen onderbewuste binnen te gaan.

Probeer het eens.
Ga lekker in je luie stoel zitten, doe je ogen dicht en haal eens diep adem. Doe dat een paar keer, en ontspan je zo volledig mogelijk. Denk aan een probleem waar je mee zit en geen oplossing voor kunt vinden. Probeer dit zo helder mogelijk voor je te halen.

Stel je dan voor dat je een bol wol in je handen hebt en dat je de draad aan je stoelpoot vastbindt. Daarna gooi je de bol wol weg, net als een bowlingbal, zodat de draad zich afwikkelt. Volg die draad, in de wetenschap dat je niet kunt verdwalen en altijd weer terugkomt in je stoel, het hier en nu. Je bent veilig.

De draad leidt je mogelijk door donkere plaatsen; het enige dat je hoeft te doen, is het Licht in je Hart ontsteken, dat het Licht van Liefde en Vrede is, en al het duister wijkt voor je weg. Je pad is verLicht; je kunt de draad goed zien. 
Dan heb je het einde van de draad bereikt, en de oorzaak van je probleem gevonden. Die kan direct zichtbaar zijn, op de grond liggen, in een nis verscholen zijn, begraven zijn; mooi zijn of lelijk, schoon of te vies om aan te pakken. Het kan een voorwerp zijn, een ding van welk materiaal dan ook, maar ook een mens. Alles is mogelijk - het is de oorzaak van jouw probleem, want het is iets van jouw onderbewustzijn. Pak het, maak het eventueel schoon; bekijk het van alle kanten. Laat het Licht van je Hart erop schijnen, en geef het je Liefde in de vorm van een knuffel. 

Waarschijnlijk merk je dat intussen de tranen over je gezicht rollen; laat dat maar gebeuren, want het betekent dat je een schat te pakken hebt. Het probleem dat ermee samenhangt, wordt 'weggewassen', losgelaten met de tranen die vloeien.

Vraag of het meegaat naar buiten, naar het (dag)Licht. Soms gaat het vanzelf, soms niet en moet je het vastpakken en meedragen, terug naar buiten.
Volg dan de weg terug langs de draad, mèt de 'schat' die je hebt 'opgegraven', totdat je weer bent waar je begon. Hou dan je 'schat' in het Licht van de Zon - en je zult zien dat het verdwijnt. Het lost op, of versmelt met jou, of vloeit weg als water... het verdwijnt hoe dan ook. Wees blij, voel de vrede die deze verdwijning met zich meebrengt. Misschien voel je je zelfs wel kilo's lichter, letterlijk alsof er een last van je schouders is afgevallen. 
Geef jezelf dan nog even tijd om weer in je luie stoel terug te keren; adem nog een paar keer rustig en diep door, en open je ogen.

Dit is een voorbeeld van een 'reis naar binnen', een confrontatie met jezelf. Of liever, met een ASPECT VAN JEZELF dat je in het dagelijks leven waarschijnlijk liever niet onder ogen zou komen. Mogelijk is het een gewoonte van iemand die je na-staat waar je je af en toe scheel aan ergert, maar die dus eigenlijk iets in jou weerspiegelt. Of iets dat regelmatig terugkeert in je leven en waarvan je niet begrijpt waar het nou toch vandaan komt.
Wanneer je eraan begint, die reis? Moeder Theresa zei het als volgt:
“Yesterday is gone. Tomorrow has not yet come. We have only today. Let us begin.”
(Gisteren is geweest. Morgen is nog niet gearriveerd. We hebben alleen vandaag. Laten we beginnen.)

I C:  ik zie

Vrede, Liefde en Licht,
Alexa

Een stapje terug

De laatste dagen voel ik me alsof ik ketens draag, als een hond die tijdens het uitlaten aan de lijn trekt, als een slaaf die vrij wil zijn van zijn boeien.
Het is niet een gevolg van lichamelijke inspanning, al lijkt het deels op spierpijn. Vooral mijn schouders doen zeer, de spieren aan de boven-voorzijde van mijn borst, en mijn bovenarmen, de biceps. Alsof je met verhuisdozen aan het slepen bent geweest.

Nu heb ik deze zelfde paar dagen last gehad van een virus - overgeven, moe tot in mijn botten, hoofdpijn - en heb meer geslapen overdag dan ik in jaren heb gedaan. Maar telkens wanneer ik vroeg: Wat is er aan de hand? kreeg ik als antwoord: Rust maar uit, je hebt het nodig. En ondertussen werd mijn huis een steeds grotere puinhoop...

Vanmorgen kwam mijn vriendin me opzoeken, en ik was heel blij haar te zien. We zijn elkaars 'spirituele klankbord'; we gooien een balletje op, een idee waarmee we spelen, of een probleem waar we niet helemaal uit komen - en de ander zegt dan meestal iets waardoor de zaken opeens duidelijk(er) worden, of dat we die in een ander licht bekijken.  
Al pratend over dagelijkse dingen kwamen we erachter dat zij ook dat gevoel te heeft van geketend zijn, van vooruit willen maar teruggehouden worden. Zegt ze opeens: "Maar als je een stapje terugdoet, kun je ze zó losmaken." 

Ik zat haar met grote ogen aan te kijken. Zo simpel kan het soms dus zijn. Alleen zijn wij vaak zo ingewikkeld aan het denken dat we de makkelijke oplossingen over het hoofd zien. 
Ga maar na: wanneer de lijn waarmee je vastzit onder spanning staat doordat je vooruit wilt maar dat wat je meetrekt niet jouw tempo heeft, hoef je alleen maar een stapje terug te doen om de spanning op te heffen. 

Misschien moet je eens goed kijken naar dat wat je mee wilt trekken; wat (of wie) is het? En dan jezelf de vraag stellen: is dat wel zo nodig? In hoeverre ben ik daarvoor verantwoordelijk? Wil ik te snel? Of is het misschien tijd om het los te laten en de zaak zich in zijn eigen tempo te laten ontwikkelen?
Wanneer je jezelf deze vragen stelt met een oprecht hart en een liefdevolle intentie, zul je antwoord krijgen en zeker weten wat voor jou de juiste aanpak is. Of misschien hoef je alleen maar te ZIJN in plaats van iets te DOEN...

Vrede, Liefde en Licht,
Alexa

Evolutie in perspectief - 3: Ontwaakt - en dan?

Je bent je ervan bewust dat je bezig bent te ontwaken. Het is alsof je je steeds meer herinnert, een soort van intuïtief weten - Kennis die is weggezakt en die langzaam maar zeker weer boven komt. Met Kennis komt doorgaans verantwoordelijkheid. Maar voor wat? En voor wie? Zijn we alleen verantwoordelijk voor onszelf, of ook voor ons gezin, familie, vrienden en kennissen? Wat doen we met die Kennis? Kortom: Ontwaken is leuk, maar hoe gaat het verder? 

Allereerst is iedereen verantwoordelijk voor zijn/haar EIGEN ZELF. Het in spirituele zin ontwaken gaat namelijk hand in hand met een 'reis naar binnen', een leren kennen van jeZelf. Naarmate je dit Zelf beter leert kennen en doorgronden, zul je merken dat je geestelijke en spirituele vaardigheden sterker worden en vermeerderen. Je beseft dat je 'meer' bent dan je dacht te zijn: een liefdevol, sterk, en machtig persoon. Ook heb je een groot deel van je oude angsten van je af laten glijden en daardoor meer innerlijke rust gekregen. Je Bewustzijn breidt zich uit, en je begint te begrijpen waarom je, juist in deze tijd, op deze plaats bent. 

Wanneer je eenmaal een beetje gewend bent aan de 'Nieuwe JIJ' om het maar even zo te noemen, ga je beseffen dat je NIET verantwoordelijk bent voor welke andere persoon dan ook. IEDEREEN, dus ook je geliefden, heeft zijn/haar EIGEN levenspad te bewandelen in zijn/haar eigen tempo, dat kun je niet van ze overnemen. Ook kun je ze niet aan het handje meenemen, trekken of duwen in wat volgens jou de juiste richting is. 

En juist omdat je van die mensen houdt, doet het vaak pijn om een stapje terug te doen en ze hun eigen fouten te laten maken. Tenminste, zo zien we het dikwijls - maar wie zegt dat het 'fouten' zijn? Waarschijnlijk zijn het levenslessen die ze moeten leren om te groeien. JOUW waarheid hoeft niet gelijk te zijn aan die van hen. 

Het is echt niet zo dat je nu de mensheid maar de mensheid moet laten. Je màg ze niet alleen helpen, je zult ook een innerlijke drang voelen tot helpen. En wanneer die drang eenmaal de kop opsteekt, komt de manier waarop je kunt helpen vanzelf naar je toe, komt bovendrijven in je Bewustzijn en weet je intuïtief wat je moet doen.

Vrede, Liefde en Licht,
Alexa

Evolutie in perspectief - 2: Ontwaken is een proces

In mijn vorige artikel heb ik de feiten uiteen gezet, de reden waarom de dingen momenteel zo snel veranderen. Evolutie, het verhogen van frequentie (vibratie), is een proces, net als ontwaken. Dit kun je voor jezelf duidelijk krijgen wanneer je je voorstelt hoe je 's ochtends op een natuurlijke manier wakker wordt, zonder te schrikken van een wekker. Het verloopt ongeveer als volgt:

Je ligt heerlijk te dromen, en word je langzaam bewust van je lichaam - dat het ligt in plaats van zich beweegt zoals in de droom. Dan blijken er nog meer dingen niet te kloppen; het tropische eiland waar je je bevindt, met die ruisende palmbomen en de golven die breken op het strand, zand tussen je tenen - het is allemaal niet echt. 
Je beseft nu dat je in je bed ligt, maar die droom was zo heerlijk... 
Je houdt glimlachend je ogen dicht om de illusie nog even langer vast te houden. Misschien draai je je nog eens om, in de hoop weer in slaap te vallen en verder te gaan met die mooie droom. Maar de realiteit klopt aan de deur van je bewustzijn en uiteindelijk gaan dan toch de oogjes open, je rekt je eens uit en verlaat je bed. 
Hieraan kun je zien dat ontwaken, tot bewustzijn komen, je bewust worden, een proces is - iets dat tijd nodig heeft.  

Wanneer we dit beseffen, is het maar een kleine stap om te begrijpen dat de één zich in een ander stadium van (spiritueel) ontwaken kan bevinden dan een ander. Maar dat is helemaal niet erg - we mogen allemaal wakker worden in ons eigen tempo; tenslotte volgt ook iedereen zijn levenspad in zijn eigen tempo. Ook mogen we ons nog een keertje omdraaien en verder slapen, om op een later tijdstip te ontwaken.

Maar wat gebeurt er nou met je als je eenmaal weet dat je bezig bent wakker te worden, in spirituele zin te ontwaken? Je voelt je een buitenbeentje, net alsof je van een afstandje kijkt naar wat er gebeurt, zonder er echt deel van uit te maken. Je bekijkt de dingen opeens anders dan vroeger; je leven 'past' je niet meer...
Je hebt het gevoel dat je op een fundamenteel niveau iets mist en gaat daarnaar op zoek. Je hebt behoefte aan stilte, aan alleen zijn. Er is veel om over na te denken; je probeert de dingen voor jezelf weer op een rijtje te krijgen. Je zoekt mensen die je begrijpen, gelijkgestemde zielen om mee van gedachten te wisselen. 
En dat is nou net wat je nodig blijkt te hebben: gelijkgestemde ZIELEN. Mensen die weten wat jij doormaakt, omdat ze dezelfde ervaringen hebben gehad of er net als jij middenin zitten. Het lijkt wel alsof jullie Zielen elkaar, op dat fundamentele niveau, herkennen. En je komt tot de ontdekking dat er dingen gezegd worden, dat je dingen leest, die bij jou van binnen een snaar doen trillen - de vibratie van wat je hoort en leest resoneert. De frequenties komen overeen, en je voelt je er goed bij.

Je merkt dat je een stem in je binnenste hoort, een die je raad geeft en bijstaat. Wanneer je bereid bent om 'de reis naar binnen' te maken, je Zelf te onderzoeken en confrontatie niet uit de weg gaat, zul je merken dat ontwaken een interessant proces is en je heel wat oplevert: zelfkennis, rust, evenwicht, liefde voor jezelf en anderen, begrip en wijsheid. Je wordt je bewuster van wat er om je heen gebeurt, doorziet mensen en situaties, wordt milder in je oordeel, totdat je het oordelen ook achter je laat. Alsof je levenspad letterlijk vanuit het donker naar het Licht gaat... 

Wordt vervolgd.

Vrede, Liefde en Licht,
Alexa

Evolutie in perspectief - 1: De feiten

Het menselijk lichaam ondergaat momenteel een upgrade. Je hebt mogelijk geruchten gehoord over 2012, wanneer een alignment, het op één lijn komen te staan, van de Aarde met het centrum van de melkweg plaatsvindt in de tweede helft van december. Ook als je al vanalles hebt gelezen hierover, zijn er een paar opmerkelijke wetenschappelijke ontdekkingen die van toepassing zijn op het fenomeen van 'shift' (verschuiving) en 'awakening' (ontwaken).

Het alignment van december 2012 betekent het einde van verschillende galactische cycli die variëren van 26.000 tot 62 miljoen tot 16,9 biljoen jaar, om er maar een paar te noemen. Het is een astronomische gebeurtenis van de eerste orde. Veel van deze cycli hebben evolutionaire veranderingen op enorme schaal in de geschiedenis van de Aarde gemarkeerd.

De Maya-kalender, die accuraat 16,9 biljoen jaar evolutie op Aarde heeft vastgelegd, komt ten einde. Grote veranderingen in de planetaire structuur zijn elke 62 miljoen jaar voorgekomen. Iedere 26.000 jaar staan onze planeet en de Zon op één lijn met het centrum van ons melkwegstelsel, daarmee de "precessie van de equinox" compleet makend. We bewegen dan naar een nieuw tijdperk in de zodiac; het volgende is de Era van Aquarius.

Deze en andere cycli die eindigen in 2012 hebben meetbare veranderingen in het leven op Aarde teweeggebracht in het verleden. Zo zijn er hiaten in het fossielen-archief van de evolutionaire tijdlijn van de Aarde, die bekendstaan als "jump time", 'springtijd'. We zien in een zeer kort tijdsbestek een enorme evolutionaire sprong voorwaarts. Zo zwemmen sommige wezens het ene jaar in het water, en lopen het volgende jaar op het land.
We zitten nu in zo'n "jump time" periode. Historisch gezien gaat de evolutie in een hogere versnelling en het leven op Aarde verschuift naar iets nieuws. 

Het alignment van 2012 zorgt voor een sterke piek in foton- en andere soorten van licht-frequenties. Ons alignment met het centrum van de melkweg zet ons midden in het pad van dit foton-licht, dat de Zon doordringt, onze planeet en alles dat daar leeft. Dit alignment met deze energieën is mogelijk de reden van de hiaten in het fossielen-archief.
Het onderzoek naar deze dingen is fascinerend, maar ik kan hier slechts een zeer summier overzicht van zo'n gigantisch onderwerp geven.

Alle planeten worden gaandeweg helderder en heter, maar laten we ons richten op onze thuisplaneet. De frequentie van de Aarde, bekend als de Schumann Resonantie, loopt op. Verdwenen is de 7.83 MHz resonantie die we kennen uit de schoolboeken; de planeet schiet iedere dag omhoog tot wel 50 MHz, met een basis van rond de 14 MHz. 
Dat is een enorme verandering, omdat onze realiteit is gebaseerd  op frequentie. Een stabiele realiteit staat vast binnen een bepaald bereik van resonantie-frequenties. Dit creëert een dimensie waarin leven wordt ervaren. 

Om te bestaan in een bepaalde realiteit, moet een levend iets overeenkomen met dat bepaalde bereik aan frequenties. Wanneer de frequentie van de Aarde oploopt, moet ook alle leven op de planeet zijn frequentie verhogen. Nu de lagere frequentie aan het verdwijnen is, moeten we ons aanpassen aan het nieuwe frequentie-bereik. Terwijl we door dit alignment bewegen, veranderen deze energieën mineralen, elementen, planten, dieren en mensen. 

Dit geheel van factoren wordt de 'shift', verschuiving, verandering genoemd.
Onze celstructuur MOET veranderen om de hogere vibratie van de planeet te kunnen 'vasthouden'. Tussen de nieuwe energieën van het op handen zijnde alignment en de verhoogde frequentie van de Aarde, hebben onze lichamen een aanpassing op sub-atomair niveau te verduren. Delen van ons brein en DNA, aanwezige structuren die 'geslapen' hebben gedurende een zeeeeeeeeer lange tijd, worden nu geactiveerd. Dit is waar de term awakening, ontwaken, vandaan komt. Wat sliep, of aanwezig was maar niet actief, wordt nu aangezet. Omdat dit evolutie is, gebeurt dat niet bij iedereen op dezelfde tijd of op dezelfde manier. Jazeker, het is een relatief klein tijdvenster van "jump time" in de lange lineaire geschiedenis van leven op Aarde, maar het zal geen instant "plop" in een gloednieuwe frequentie zijn voor iedereen.

Dit alles zorgt voor een oncomfortabele situatie voor de mensheid. Sommige slapende DNA- en cellulaire structuren zijn bezig wakker te worden, terwijl andere nog steeds slapen. De ene persoon heeft dit ontwaken al beleefd, terwijl de andere nog niet zover is.
De termen 'slapend' en 'ontwaakt' lijken een hiërarchie te impliceren, alsof de ontwaakten door de evolutie zijn geselecteerd of een hoger niveau van Zijn hebben bereikt. Maar: NIEMAND die een zeker niveau van ontwaakt-zijn bereikt heeft, meet zich enig oordeel aan over de 'niet-ontwaakten'. Ontwaken elimineert volledig het oordelen en zich-afscheiden-van; een aardig neveneffect van het meer DNA en 'brainpower' ter beschikking hebben.

Hieruit blijkt dat het slapende spul binnenin ons eigenlijk het ware hart van de mensheid is, waardoor vrede en harmonie onze werkwijze zullen worden. De oplossing voor het probleem van onze gewelddadige, hebzuchtige en verwrongen wereldcultuur zit letterlijk in onze eigen cellen! Wereldwijde harmonie en voorspoed zou wel eens de grote evolutionaire uitbetaling van ONZE "jump time" kunnen zijn!

Ondertussen zitten we echter op een planeet waar twee verschillende realiteiten - een oud referentiekader en een nieuw - moeten samenleven. Dit is geen gemakkelijke situatie wanneer de twee realiteiten 'samenwonen' in je sociale kring, familie of gezin...
Wordt vervolgd.

Vrede, Liefde en Licht,
Alexa